Elke maand gratis nieuwsbrief:

Arum dem Fayer in Zwolle

Arum dem Fayer in Zwolle, een muziektheatervoorstelling vanuit mijn ziel. Een dubbelvoorstelling met Zij zagen Oorlog.

Bijna 25 jaar woon ik in Zwolle en de afgelopen jaren maakte ik 5 solo-theaterprogramma’s. Die speelde ik honderden keren op theaters en festivals in Nederland, een aantal speelde ik ook in het buitenland.

De eerste keer dat je een nieuwe voorstelling voor publiek speelt, is een kwetsbaar moment. Dat noemen we een try out. Je biedt het product van je ziel aan en hoopt dat het mensen raakt.

Die try out speelde ik altijd ver weg. In Den Bosch of in Antwerpen. Lekker veilig, in een streek waar ik minder het risico loop mensen op straat of in de supermarkt tegen te komen.

Op vijf mei speel ik voor het eerst een try out in Zwolle. Voor mij is het een grote stap. Ik presenteer dan mijn muziektheatervoorstelling Arum dem Fayer.

Het is de meest persoonlijke voorstelling die ik ooit maakte. Hij komt uit mijn ziel en gaat over mijn ziel. Het is een verhaal over over mijn joodse achtergrond. Over mijn liefde voor Nederland en de Nederlanders. Over de vrijheid die ik hier heb om te zijn wie ik ben. Arum dem Fayer is een eerbeton aan al mijn voorouders wiens bloed en handelen mij maakte tot wie ik ben.

Ik speel Arum dem Fayer in het Wresinski Theater. Aansluitend biedt de keukenbrigade van het theater een passend buffet-diner en is er nog de mogelijkheid om de bekroonde voorstelling Zij zagen Oorlog te zien.

Arum dem Fayer voelt als thuiskomen. Ik vind het super spannend, maar heb er ontzettend veel zin in.

Deel dit:

Op 5 Mei twee voorstellingen in Zwolle

Ksenia speelt op 5 mei twee voorstellingen in Wresinski Theater in Zwolle. Op de foto de diverse rollen die Ksenia in de voorstelling speelt.

Op bevrijdingsdag speel ik in Zwolle twee voorstellingen. En daartussen serveert Wresinski Theater een buffet-diner.

Programma 5 mei in Wresinski Theater

Tickets

Het is vanzelfsprekend mogelijk om een enkele voorstelling te bezoeken. Daarnaast bied ik ook de mogelijkheid om met korting beide voorstellingen te bezoeken en van het buffet-diner te genieten. Klik naar één van beide voorstellingen voor details en ook voor het combinatie-ticket. Tot op 5 mei!

Deel dit:

Het leven is een klauterpartij

Deze trap liep Jezus regelmatig op weg naar Getsemane, een plek waar hij met zijn discipelen veel was.

Deze trap liep Jezus regelmatig op weg naar Getsemane, een plek waar hij met zijn discipelen veel was. De locatie is het meest bekend van het laatste avondmaal en het verraad van Judas. Jezus liep deze trap ook op weg naar zijn proces.

Een ongewenste ontdekkingsreis

In 2003 sleurde mijn man me voor het eerst mee naar Israël, want hij vond dat ik daar iets te zoeken had: familie, vrienden en afkomst. Voor mij was het een land waar ik in de jaren ’90 naartoe gevlucht was en woonde. Maar dat ik ook weer ontvlucht had. Voor mij hoefde dat bezoek niet zo.

Het lot maakte dat we er veel langer bleven dan de drie weken die we gepland hadden. Dat is een lang verhaal, misschien voor een andere keer. Maar dat langere verblijf hoefde voor mij ook niet.

Onder het mom van ‘onder iedere steen vind je hier geschiedenis’ sleepte mijn man me mee op talloze historische tochten door het kleine Israël. Daar werd ik weleens gek van.

Ik was er niet aan toe

We zagen de mooiste nationale parken, maakten prachtige wandelingen en ontmoetten geweldige mensen. We bezochten ook de meest obscure plekken en klommen het halve land door, bij temperaturen die in de woestijn soms nog net de 50 graden niet aantikten. We bezochten grotten waar volgens overleveringen profeten hebben geslapen, bergen waar zwaar gevochten is, wandelden tussen herders in de bergen rond Bethlehem en liepen over straten waar Jezus zijn laatste stappen deed. We bezochten de allerheiligste Joodse muren en ook het graf van Abraham, de eerste mens die in één god geloofde.

We waren samen, dus het was mooi. Maar qua geschiedenis en achtergrond was ik er op dat moment gewoon niet aan toe.

Mijn joodse afkomst was iets voor achter de voordeur. Zo ben ik opgevoed. Op straat werd ik er in de USSR om uitscholden en gediscrimineerd. Die Joodse staat was me toen misschien wel een beetje te confronterend.

Vertrouwen op je gevoel

Jaren later was het was mijn toneelopleiding die mijn ziel uiteindelijk zuurstof gaf. De Meisner-technique leerde me dat je op je eigen gevoel mag en moet vertrouwen en dat was een hele openbaring voor me.

Zo kwam er eindelijk ruimte voor die Joodse afkomst. Of beter gezegd, voor de schoonheid ervan, want de zwarte bladzijde vind je natuurlijk terug in mijn voorstelling ‘Zij zagen Oorlog’.

Inmiddels kijk ik met andere ogen naar die foto’s van toen. Dat is geen spijt, maar persoonlijke groei. Zo’n proces is niet uniek. In “Oscar en Oma Rozerood” legt Oscar het prachtig uit: “Eerst onderschat je het leven, dan overschat je het. Uiteindelijk realiseer je dat het slechts een lening is.”

Vorig jaar waren we nog in Israël en ik genoot van iedere seconde. Juist ook van die historische uitjes waarbij we – ook dit keer – bij hoge temperaturen krankzinnige wandelingen en klimpartijen ondernamen. Die hitte is aan mij niet besteed, maar het afzien valt in het niet bij zo’n zoektocht naar je ziel.

Deel dit:

Merel Masin over Oscar en Oma Rozerood

Jaren geleden besloot ik de meerjarige Meisner opleiding in ‘s-Hertogenbosch te volgen. In de theaterschool ontmoette ik Merel, die net als ik in Zwolle woonde. Jarenlang reisden we met elkaar naar Den Bosch.

Tijdens de lange treinreizen heen bereiden we ons huiswerk voor en oefenden we met elkaar in de volle trein, wat soms voor de hilariteiten zorgde. Ook evalueerden we de lessen en hielden we elkaar wakker want je was nooit voor 00:30 terug. Het was een ontzettend intensieve tijd die ik echter voor geen goud had willen missen.

Sterker nog, als ik iets opnieuw zou mogen doen, dan is dat het eerste jaar Meisner voor de allereerste keer. Het moment dat je realiseert dat je verbeelding grenzeloos is en dat je op je eigen gevoel mag en moet vertrouwen.

Merel verhuisde naar Amsterdam om te werken aan haar zang- en acteercarrière. Ik maakte vanuit Zwolle en ‘s-Hertogenbosch mijn theaterprogramma’s. Via de socials hielden we contact, maar je weet hoe dat gaat.

In Leerdam zat ze tijdens de voorstelling plots in de zaal. Het was heerlijk om elkaar weer te zien.

Deel dit:

BBB op gevoel naar winst

In mijn theatervoorstellingen ben ik veel mensen. Als ik beleef wat ik vertolk, dan voelt het publiek dat. Zo werkt het ook in de politiek. Op de foto alle karakters op een rij.

In mijn theatervoorstellingen ben ik een veelvoud aan personages, van jong tot oud, alle geslachten en alle politieke overtuigingen. Ik voel de emotie van de karakters die ik word, ik beleef het. Ik speel ze niet, ik ben ze. Vlak voor een voorstelling sta ik in het donker en is het alsof al die karakters om me heen staan en erop wachten om me over te nemen. Dat gevoel en die intensiteit voel je in de zaal.

Als ik beleef wat ik vertolk, dan voelt het publiek dat ook. Dan ga je meeleven en word je meegezogen in het verhaal.

Maar als er valsheid is in de vertolking, dan voel je meteen de afstand. Je gevoel sluit dan niet aan bij wat je ziet. Het verhaal raakt je niet en de boodschap gaat verloren.

De uitslag van de verkiezingen toont hoezeer dit ook voor de politiek geldt. Niemand vertrouwt beloftes van welke politicus dan ook. Ze hebben allemaal plannen, maar de praktijk blijkt weerbarstig. Waar het om gaat is de authenticiteit van de politicus. Is de beslissing van de politicus te voorspellen als het erom gaat of niet? Is het iemand die doet zegt of is het een stukje zeep op een natte douchevloer?

De kiezers gaan voor de niet gepolijste Caroline van der Plas, die leeft waar ze voor zegt te staan. Ze hebben genoeg van slechte acteurs die een gekunstelde linkse wolk aanvallen. Woorden sluiten niet aan bij houding en dan bepaalt je gevoel dat je met een leugenaar of een slechte acteur te maken hebt. Klaver en Kuiken kunnen heel enthousiast roepen dat hun ‘linkse fractie’ de grootste wordt, maar het gevoel van de kiezer wordt bepaald door de lichaamstaal van de leden van die twee gedecimeerde partijen die samen die fractie moeten vormen. Kaag kan op sneakers lopen en doen of ze iemand is die twee hoog achter woont, maar haar blik, taalgebruik en handelen (“Wie zijn die mensen”) zeggen iets anders. De kiezer mag niet geïnteresseerd zijn in verkiezingsprogramma’s, maar zijn gevoel laat hem niet in de steek.

Bij Van der Plas gaat het om mensen en relaties tussen mensen. Dat zag je terug in de campagne en merk je ook in haar gedrag, op de radio en TV. Bij andere partijen gaat het om sommen of stoelen. De toespraak van Hoekstra van het CDA vind ik nog het meest veelzeggend: “Doffe dreun. We zullen het vertrouwen huis voor huis en straat voor straat moeten terugwinnen.” Huizen stemmen niet, mensen wel.

Deel dit:

Ga stemmen!

Woensdag mag je weer stemmen. Doe dat!

Ik ben geboren in een land zonder democratie. Een land waarin we geacht werden één groot centraal ideaal te dienen en waar het ongekozen staatshoofd centraal stond. Het was een samenleving waarin je consequentieloos kon opereren, als je tenminste ‘de juiste kleur’ aanhing. De doorgeslagen versie daarvan is het Rusland van Poetin.

Hier in Nederland hebben we meer partijen met elk een eigen programma. Je kan ergens voor of tegen stemmen. Vind je dat iemand te lang zit? Kies een ander. Vind je dat partijen consequentieloos opereren? Stem op een ander.

Je kan natuurlijk ook thuis blijven en niet gaan stemmen. Dan telt je stem niet mee. Zo simpel is dat.

Sommige mensen zeggen dat je niet mag klagen als je niet gaat stemmen. Dat vind ik onzin. Natuurlijk mag je klagen. Nederland is een vrij land. Je mag doen wat je wilt. Maar wat is het nut van klagen als je thuisblijft op de dag dat het er echt om gaat?

Ga woensdag stemmen! Voor jezelf, voor je naaste en voor een fatsoenlijke samenleving op basis van gelijkwaardigheid. Stem!

Deel dit:

Bedankt Chaim Topol

In Anatevka (Fiddler on the Roof) praat melkboer Tevye op zo’n manier met God, dat je gelooft dat hij er is. Acteur Chaim Topol doet het zo goed, dat je geen moment twijfelt. Die expressieve ogen en de totaal ontspannen houding van hem. Topol was melkboer Tevye die ons meenam naar het Joodse platteland in Oost-Europa van 100 jaar geleden, eerst jaren op toneel en begin jaren ’70 ook in de beroemde verfilming.

Los van een groot voorbeeld voor mij als actrice – denk aan Oscar en zijn relatie met God – gaf Topol mij ook een inkijkje in de wereld van mijn betovergrootouders. In het oosten van Europa woonden zij nog in zulke sjtetls. Ik kende de verhalen, Topol schonk me de beelden.

Vandaag vertrok zijn ziel naar haolam haba, de volgende wereld. Hij werd 87 jaar. Zijn Tevye is voor de eeuwigheid.

Deel dit:

Internationale Vrouwendag nodig

Ksenia bijna naakt voor publiek in haar strijd voor gelijkwaardigheid. Internationale Vrouwendag is nodig, want vrouwen worden onderbetaald en slecht behandeld. Op naar gelijkwaardigheid.

Of zo’n dag als Internationale Vrouwendag nodig is, vroeg de journalist op Radio 1. Dat het nodig is bewijzen de reacties van mannen vandaag op de politicus Caroline van der Plas, die zich vanwege dreigementen afmeldde voor de demonstratie zaterdag:

– “Weer zo’n veredelde huismoeder die volksvertegenwoordiger wil spelen.”

En

– “Het is beter dat ze in de keuken blijft.”

En dan heb ik nog de wat nettere gekozen.

De uitspraken getuigen van een soort übermensch-visie van die mannen.

Die filosofie staat aan de basis van de ongelijkwaardige behandeling van vrouwen op de werkvloer (nog los van seksisme en ongewenste intimiteiten). Vrouwen krijgen in dezelfde functie bij veel organisaties minder betaald dan mannen. Ik heb er ook weleens mee te maken.

Geen zin in een huisvrouw met een hobby

Amper twee jaar terug benaderde ik een gerenommeerde programmeur van een theater met een regionale functie. Of hij niet ergens een speelplek in het programma had voor mijn theatervoorstelling ‘Zij zagen Oorlog’, een voorstelling over onvoorwaardelijke gelijkwaardigheid. Zijn antwoord, zonder dat hij mijn werk had gezien of wist wat ik maakte: “Ik heb geen zin in een huisvrouw met een hobby.”

Twee jaar later was ik met nieuws rond de voorstelling veel op landelijke radio en TV geweest en nam hij contact op. De voorstelling paste goed in hun benefit-programma, dus ik mocht in “zijn theater” spelen, maar moest het wel gratis doen.

Hij had de voorstelling nergens gezien, maar omdat ik op nationale TV en Radio was geweest, vond hij me blijkbaar geen huisvrouw met een hobby meer. Ik werd daar onpasselijk van en bedankte voor het aanbod waarbij ik hem nog even aan zijn eigen woorden herinnerde.

Hoop

Mijn producent sprak later de directeur van die programmeur erop aan. Ook een man. Die reageerde luchtig: “Ach ja, je weet hoe mannen zijn.”

Ja sommige mannen zijn inderdaad een lul met vingers, maar gelukkig niet allemaal. En dat geeft hoop.

Want ooit komt die gelijkwaardigheid er. Dan gaan vrouwen voor hetzelfde werk net zoveel verdienen als mannen en niet tot 20% minder. Dan hoeven we niet meer te voldoen aan het schoonheidsbeeld dat leeft bij mannen in top-functies, maar worden we beoordeeld op wat we doen. Tot die tijd zoek ik het vuur op en jaag ik het aan. En tot die tijd is internationale vrouwendag nodig. Voor onze kinderen, zoals mij dochter.

Deel dit: