Elke maand gratis nieuwsbrief:

Twee jaar oorlog in Oekraïne

Al weer twee jaar geleden schrok de wereld wakker door de Russische inval in Oekraïne. Steden en dorpen werden platgegooid en burgers waren het doelwit. Ik stond aan het begin van een tour met mijn anti-oorlogsvoorstelling ‘Zij zagen Oorlog’ langs Nederlandse bevrijdingsfestivals en wist me geen raad. Ik was boos en verdrietig, en bang. Na twee jaar oorlog in Oekraïne stel ik vast dat mijn grootste angst begint uit te komen.

Licht aan het eind van de tunnel

Journalist André Valkeman belde voor een interview. Zijn vragen en artikel brachten me terug op aarde. Hij bracht mijn worsteling elegant onder woorden. Aan de ene kant ben ik voor een vrij Oekraïne en ben ik woedend over Poetin en zijn oorlog. Anderzijds zat ik in de maag met mijn Russische vader en zijn moeder, mijn oma. Toen bijna 99 jaar oud. Ik was doodsbang dat er een nieuw IJzeren Gordijn zou ontstaan en dat ik ze nooit meer zou zien.

Mijn anti-oorlogsvoorstelling Zij zagen Oorlog heb ik bewust neutraal ontworpen. Maar de situatie in Oekraïne maakte de voorstelling pijnlijk actueel. De verwijzing heb ik er uiteindelijk subtiel in aangebracht door bijvoorbeeld de rode klaprozen te vervangen door blauwe korenbloemen en gele klaprozen.

De oorlog kreeg een steeds grotere rol in mijn leven. Ik bezocht demonstraties en verzamelende hulpgoederen. Ook werkte ik mee aan diverse benefit-festivals om aandacht voor de situatie te blijven vragen.

Mijn voorstelling Zij zagen Oorlog speelde ik tientalen malen. Soms 2 x op een dag en soms wel 6 x per week. Ik stond met mijn voorstelling in theaters van groot tot klein, speelde op de 4 mei herdenking in Wageningen en op talloze regionale en lokale herdenkingen. Oorlog, dat echt nooit meer. Maar wanneer begint dat ‘nooit’ eigenlijk en hoe gaan we dat bereiken?

Wit-Rusland

Op een gegeven moment werd het de tendens in de media dat die oorlog wel even genoeg in beeld was. De ellende verdween naar de achtergrond, want Gordon had weer een nieuwe hond gekocht. Als ik het om me heen hoorde, dan vroeg ik ze over Wit-Rusland: weet je nog?

Nee, dat wisten ze dan niet meer.

Nou, in Wit-Rusland demonstreerden bijna twee jaar lang honderdduizenden mensen op vreedzame manier tegen het bewind. De dictator loopt aan de leiband van Poetin en reageerde dus met geweld. Tienduizenden mensen verdwenen in gevangenissen, ze werden gruwelijk mishandeld. Na de start van de oorlog in Oekraïne was het geweld in Wit-Rusland al vergeten.

En dat terwijl Wit-Rusland het voorbeeld is van hoe Poetin het ziet. Naburige landen hebben een zetbaas die uitsluitend doet wat Poetin wil. Eerst Tsjetsjenië en Georgië, toen Oekraïne. Hierna wacht Kazachstan. En dan? Het is dus zaak om die oorlog en ook de situatie in Wit-Rusland iedere dag in het nieuws te houden.

Cultuurverschil

In West-Europa bekijken we de wereld graag door onze bril. Amerika werd bijvoorbeeld in 1492 ontdekt. Alsof die 100 miljoen mensen daar tot die tijd niet woonden. Hier vinden we een oorlog onzin en kunnen we ons niet voorstellen dat een land ondanks enorme verliezen gewoon door blijft vechten. Maar de Russische cultuur is een andere.

De Russische cultuur is gebouwd op een dictator. Of het nu een Tsaar, een communistische partijleider of zo’n Poetin is. Russen proberen er zo min mogelijk mee te maken te hebben en leven buiten het systeem om gewoon hun leven. Leiders komen en gaan, maar het land blijft altijd bestaan. Russen kunnen improviseren en hebben bewezen met hele moeilijke omstandigheden om te kunnen gaan.

Ik heb het vaker gezegd: met sancties ga je Rusland niet raken. Het land is tien tijdzones groot, heeft ongelofelijk veel mineralen en grondstoffen. Het vindt altijd wel iemand om te ruilen, dus die Nederlandse appels liggen daar gewoon in de winkels. En die voor wapens benodigde chips komen ook gewoon binnen.

Poetin bekijkt die oorlog zoals een wurgslang naar zijn prooi kijkt. Het is een rekensom. Hij heeft meer soldaten dan Oekraïne en als hij meer raketten en granaten kan inzetten, dan wint hij. Hij weet dat de voorraden in het westen na twee jaar uitgeput zijn. Hij weet dat het jaren duurt voordat de productie opgeschaald is. Zolang het westen daar druk mee is, ruilt hij tonnen olie tegen wapens met China, Iran en Noord-Korea. Na twee jaar oorlog in Oekraïne hunkeren wij naar vrede, maar voor Poetin is het net begonnen. Oekraïne schiet zijn voorraden op en bloedt een generatie dood. Het westen wacht af, kibbelt en stuurt zo op moeizame vredesgesprekken waarin Oekraïne een deel van haar grond zal moeten afstaan.

Dan is er even geen strijd, maar daarmee heb je geen blijvende vrede. 

En mijn oma?

Haar 99e verjaardag vierden we via Skype. Vanwege mijn acties voor Oekraïne was het niet handig dat ik die kant op ging. We spraken af dat we haar 100e verjaardag sowieso met elkaar zouden vieren. Helaas kwam het daar niet van, want ze overleed enige maanden daarvoor. Ik kon niet naar de begrafenis, om dezelfde reden waarom ik haar 99e verjaardag miste. Voor mij vreselijk, maar klein bier voor al die inwoners van Oekraïne en Wit-Rusland die iedere dag moeten vrezen voor raketten op hun huis of de militia voor de deur.

Deel dit:

Kwartetten met mijn theatervoorstellingen

Je kunt kwartetten met je identiteiten” zeiden ze ooit bij de NPO op Radio 1 en Radio 5. En misschien is dat wel zo. Zeker is dat je in Leiden in maart kunt Kwartetten met mijn theatervoorstellingen!

4 voorstellingen dus in vier dagen: 
– 14/3: Zij zagen Oorlog, over de oorzaak van oorlog. 75 minuten monologen en muziek. 
– 15/3: Oscar en Oma Rozerood, over leven, liefde en liefhebben. 135 minuten theater. 
– 16/3: Een Poppenhuis, over de vrouw in de samenleving. 145 minuten theater. 
– 17/3: Arum dem Fayer, over identiteit, schaamte en vooroordelen. 90 minuten muziektheater. 

Ticket per voorstelling: Euro 19,50.

Volgers sturen me een msg voor een passe-partout voor 35 euro! 

De passe-partout overhandigen we je bij de eerste voorstelling en is een collector’s item! 

Zie ik je in Leiden in het theater?

Deel dit:

Ordinary Men is een documentaire die je moet zien

De documentaire ‘Ordinary men’ toont hoe gewone mensen verwerden tot moordenaars. Dan heb ik het niet over bewakers van kampen. Ik heb het over de politie-eenheden die samen 2 miljoen joden executeerden, veelal één op één. Ordinary Men is een documentaire die je moet zien, nu op Netflix.

Daders zijn vooral hoger opgeleide mensen

‘Ordinary Men’ laat zien dat de meeste moordenaars geen domme bruten zijn, zoals Hollywood ons zo graag doet geloven. Het zijn intelligente mensen, veelal universitair opgeleid. Ze hebben één of twee titels en gezinnen met veel kinderen. Het zijn geen nationaal-socialisten, geen aanhangers van de partij, maar wel mensen die trots zijn op Duitsland.

Je leert hoe het onderwijssysteem tussen 1900 en 1930 de jodenhaat erin bracht. Antisemitisme was ver voor Hitler aan de macht kwam op scholen en universiteiten al gemeengoed. De moordenaars hadden geen propaganda nodig om in actie te komen, maar het hielp hen wel om zichzelf uit te leggen dat die gruweldaden die ze uitvoerden juist waren.

Weigeren mocht, maar weinigen maakten daarvan gebruik

De documentaire maakt ook gehakt van de redenatie dat ze Joden moesten vermoorden, omdat ze anders zelf vermoord werden. Je ziet beelden van politieagenten die weigerden Joden te vermoorden. En hoort hoe ze in bescherming werden genomen door het systeem en hun commandanten. Ja, ze kregen een notitie in hun dossiers. En sommigen kregen een negatieve brief waarin werd uitgelegd dat ze weigerden mee te werken aan de executies. Maar er volgde geen gevangenisstraf of executie. De weigeraar kreeg gewoon andere taken.

Het meest schokkende vind ik het gebrek aan groepsdruk. In veel documentaires wordt juist aangeven dat de groepsdruk ervoor zorgde dat mensen uiteindelijk meewerkten aan die executes. ‘Ordinary Men’ maakt duidelijk dat mensen gewoon, naar eer en geweten, hun werk deden.

Haat gezaaid via onderwijs en media

30 jaar onderwijs en stigmatiserende media zorgden voor een bepaalde basislijn in het denken. Daarin kreeg Joden van veel maatschappelijke problemen de schuld. De nazi’s bouwden in de jaren ’30 op die gevoelens voort.

Zo kwam het dat mensen zoals u en ik toen rationele beslissingen namen, met uiteindelijk gruwelijke uitwerkingen. Dat is ook waar mijn Theatervoorstelling ‘Zij zagen Oorlog’ over gaat. Met de kennis van nu en de ervaringen van de afgelopen vier maanden is het pijnlijk terugkijken op de jaren ’30 en ’40.

Deel dit:

Veerkracht door optimisme

Ze werd geboren in het jaar dat Stalin, na de dood van Lenin, in de USSR de macht grijpt. En ze overleed eergisteren in het Rusland onder Poetin. Mijn oma was de vleesgeworden veerkracht, een baken van optimisme en mentaal scherp tot de laatste adem.

Ze woonde haar hele leven in haar geliefde stad Sint-Petersburg. In de winter woonde ze in een appartement in de stad, in de zomer in haar buitenhuis. Ze trouwde er en kreeg er één kind. Slechts één keer reisde ze naar het buitenland: voor mijn huwelijk in 2005. Ze overleed thuis en werd uiteindelijk net geen 100 jaar oud.

Mijn oma overleefde de tweede wereldoorlog in het toenmalige Leningrad. Ze maakte de belegering van 900 dagen in de stad mee. Ze hielp bij het bouwen van de verdedigingswerken en beschermde de stad in de nacht tegen brandbommen. In dit artikel schrijf ik daar iets meer over.

Haar wijsheid en haar verhalen over die verschrikkelijke oorlog zorgden ervoor dat ik de theatervoorstelling “Zij zagen Oorlog” maakte. Ze maakte in die 900 dagen gruwelijke dingen mee. Ze zag ook wat mensen elkaar aandeden in de strijd om te overleven. Oorlog is niet zwart of wit, het is gewoon mensenwerk.

Ze wordt komende week begraven in haar geliefde stad. Ik ben daar helaas niet bij, vanwege mijn vlucht ooit uit de USSR en mijn activiteiten nu voor Oekraïne in Nederland. Er is een risico dat ik bij in-reizen wordt opgepakt en de Nederlandse overheid kan (logischerwijs) mijn veiligheid dan niet garanderen.

Wat blijft zijn de herinneringen, zoals in bijgaande foto’s en deze film over haar appelboom.

Deel dit:

Theatershow Zij zagen Oorlog voor Oekraïne

Ook in 2023 en 2024 speel ik ‘Zij zagen Oorlog’ om geld in te zamelen voor Oekraïne. In samenwerking met MyZwolle werken we aan de heropbouw van Lukashivka, een dorp tussen Kiev en de Russische grens. De eerste voorstellingen spelen we in samenwerking met het Apostolisch Genootschap en zijn in Harderwijk en Nijmegen. 100% van de opbrengsten van de voorstellingen komt tegen goede aan de wederopbouw van Lukashivka. 

Over Lukashivka

Kiev ligt op 250 km van de grens met Rusland en halverwege vind je Lukashivka. Toen Rusland in februari 2022 Oekraïne binnenviel was de aandacht gericht op de grote steden, zoals Tsjernihiv. De lokale bevolking dacht dat de oorlog aan de kleine dorpen voorbij zou gaan en vluchtte massaal het platteland op. Het aantal inwoners van Lukashivka groeide van 290 inwoners voor de oorlog tot bijna 1000.

Het Russische leger liet het platteland niet links liggen, maar viel met veel geweld het dorp binnen. In de historische kerk bouwde ze bovendien haar regionale hoofdkwartier.

Ze hielden vreselijk huis in het dorp. Mensen werden opgepakt en gemarteld. Huizen en boerderijen werden eerst geplunderd en daarna vernietigd. Dat lot onderging ook de school, het buurthuis en de kerk.

Na 30 dagen werd de Russische agressor verdreven. Wat bleef was een vernietigd dorp, ontdaan van haar spirituele en educatieve hart.

Voor MyZwolle zamelen we geld in voor de herbouw van een gemeenschapshuis. Een plek om samen te komen, om samen te leren en muziek en theater te maken. Een gemeenschapshuis voor iedereen, in een vrij en vredig Oekraïne.

Deel dit:

Acteren is mijn werk

Ksenia als actrice in diverse rollen op locaties in Aalten, Den Bosch en Dalfsen. Acteren is mijn werk, Ksenia Marsanova is actrice. Ze speelt theatershows en muziektheater. Zoals Arum dem Fayer.

Veel mensen verbazen zich over de uiteenlopende rollen die ik speel en zo kort achter elkaar. Zelfs door elkaar, zoals bij mijn theatervoorstelling Oscar en Oma Rozerood. Dat is ook zo. Maar acteren is mijn werk, want Ksenia is actrice.

550 kilometer voor 420 minuten optreden

Afgelopen weekend speelde ik op vrijdag ‘Zij zagen Oorlog’ in het Nationaal Onderduikmuseum in Aalten. Op zaterdag speelden we voor het eerst ‘Een Poppenhuis’. En zondag speelde ik drie keer 45 minuten uit mijn muziektheatervoorstelling ‘Arum dem Fayer’. De rollen zijn heel verschillend, maar ik heb daar een serieuze opleiding voor genoten en train er iedere dag voor. 

Vakmensen leren iedere dag

Maar dat is niet anders voor een timmerman of vrachtwagenchauffeur. Als je iemand een kozijn ziet plaatsen, dan lijkt het zo simpel. Maar als je het een keer zelf probeert dan begrijp je hoe complex het is om bv een deur goed af te hangen. Geen situatie is hetzelfde. Ook al die vakmensen leren iedere dag bij. 

Ik heb veel hulp

Aan een nieuw stuk werk ik ruim een jaar voordat ik het voor het eerst speel. Ik moet één worden met de karakters en hun emoties. Bovendien moet ik de situatie waarin het speelt begrijpen en voelen. Alleen dan kan ik dat geloofwaardig spelen en kan ik ook snel wisselen tussen situaties en karakters. 

En ik doe het allemaal niet alleen, want ik heb een regisseur die me helpt. En een zangcoach, diverse taal-adviseurs en bewegingsdocenten. Een componist maakt alle muziek voor me, op maat. Daarnaast doe ik in losse gevallen vaak een beroep op andere specialisten zoals bijvoorbeeld historici en literatuurwetenschappers. In een weekend maak ik vaak veel kilometers en ik ben heel blij dat ik zelf niet meer hoef te rijden. 

Verplicht aan al die vrijwiligers

En tot slot speel ik bijna altijd op locaties die in de lucht worden gehouden door vrijwilligers. Dat geldt voor alle musea, theaters en festivals. Zonder die mensen die vrijwillig hun tijd investeren zouden al die nuttige plekken niet bestaan en zou de bezoeker niet kunnen genieten van mijn theater, muziek en voorstellingen. Aan al die vrijwilligers en mensen die me helpen, ben ik het verplicht om mijn werk als acteur te doen en wel zo goed mogelijk. 

Deel dit:

Wat hebben we aan onze vrijheid als we moeten leven in haat?

In de theatershow Zij zagen Oorlog vraagt Ksenia zich af of er wel een absoluut goed en absoluut fout is. Op de foto een woedende Ksenia, maar helpt het?

Vrijheid begint pas als iedereen gelukkig is. De woorden zijn van de jonge Nadja, die in Leningrad woont en filmster wil worden. Mijn Russische oma zou ze ook gezegd kunnen hebben. De tweede wereldoorlog maakt een einde aan Nadja’s ambitie. De stad wordt omsingeld en uitgehongerd. Nadja overleeft het niet. Haar jeugdvriend Boris Makarenko redt haar dagboek en deelt de inhoud met Jaap ter Haar die daar het aangrijpende jeugdboek “Boris” op baseert.

Mijn oma overleefde 900 dagen Leningrad

Mijn Russische oma was 17 toen de oorlog uitbrak. Ook zij maakte de belegering van Leningrad mee. Zij beleefde vreselijke dingen, maar overleefde de oorlog. Ze is inmiddels bijna 100 en woont nog altijd in de stad die haar zo lief is en die we nu kennen als Sint-Petersburg.

Mijn oma woonde en werkte de gehele oorlog in die grote stad Leningrad. Eerst moest ze loopgraven helpen aanleggen. En bunkers bouwen. Daarna werd ze ingedeeld bij de brandweer. Iedere nacht liep ze op daken van belangrijke gebouwen met een riek en een emmer zand. Het was haar taak om niet ontplofte brandbommen van het dak te wippen, zodat ze beneden geruimd konden worden. De stad lijdt 872 dagen honger. Er overlijden miljoenen mensen. De laatste 200 dagen van de oorlog moet mijn oma lijken naar de crematoria brengen om plagen te voorkomen. Ze zag wat mensen elkaar aandeden om die barre tijd te overleven.

Boris van Jaap ter Haar

Tot de Russische inval in Oekraïne bezochten we haar jaarlijks. We reisden veelal met de trein. Dan namen we in Talinn de veerboot naar Helsinki. Daar pakten we de hogesnelheidstrein naar Sint-Petersburg. Tijdens de reis van 2009 las mijn man “Boris” voor aan mijn dochter en mij.

In hotelkamers, op de veerboot en in treinen beleefden we de aangrijpende avonturen van Boris en Nadja. Het maakte diepe indruk op ons. In de stoptrein naar haar huisje net buiten Sint-Petersburg lazen we huilend het slot en aan de laatste zin denk ik vaak terug: Wat hebben we aan onze vrijheid als we moeten leven in haat?

Voor mijn beide oma’s

De theatervoorstelling ‘Zij zagen Oorlog’ is opgedragen aan mijn beide oma’s die in de USSR de tweede wereldoorlog overleefden. Mijn Joodse oma uit Charkiv kon tot haar dood het Duits niet horen. Mijn Russische oma uit Leningrad heeft het grootste mededogen met de Duitsers.

Vrijdag 23 juni, om 20.00 uur in het Nationaal Onderduikmuseum in Aalten

Deel dit:

‘Oorlogswinter’ toonde me de andere kant van de tweede wereldoorlog

In Nederland maakte ik kennis met de tweede wereldoorlog in West-Europa toen mijn man Oorlogswinter van Jan Terlouw voorlas aan onze dochter en mij. Het verhaal over de 16-jarige Michiel toont alledaagse situaties in tijd van oorlog. Meesterverteller Terlouw maakte met Oorlogswinter diepe indruk op me en ik was ontroerd dat ik hem in Zwolle de hand mocht schudden.

Leven in Nederland ging zijn gangetje

In de USSR groeide ik op met verhalen over de Grote Patriottische Oorlog, zoals die verschrikking in de Sovjet-Unie heet. Dat waren niet alleen heldenverhalen en propaganda. Er zijn ook hele goede verhalen geschreven door geweldige Sovjet-schrijvers. Schrijvers die niet onderdoen voor Jan Terlouw, zoals Boris Polevoy en Lev Kassil.

Het boek Oorlogswinter leerde me het verschil tussen de oorlog in West-Europa en die in het oosten. Tijdens de bezetting ging het leven hier in Nederland eigenlijk gewoon zijn gangetje. Winkels waren open, net als cafés en scholen. Het was niet zoals voor de oorlog, maar er was een min of meer normale omgang tussen de Duitse bezetter en het Nederlandse volk.

Totale vernietiging in het oosten

Hoe anders was dat in de Sovjet-Unie! In bezet gebied bestond geen relaxed leven. Er was geen normale relatie tussen de bevolking en de bezetter. Winkels, cafés en scholen waren niet open, omdat hele dorpen werden platgebrand.

Waar openlijke strijd in Nederland na de meidagen van 1940 verdween, bleef het bezette gebied in de Sovjet-Unie een strijdtoneel. Het aanvalsfront schoof weliswaar steeds meer op naar het oosten, maar het achterland bleef belangrijk voor voorraden. Om die wegen en spoorlijnen te beschermen tegen die ruim 100.000 Sovjet-verzetstrijders (partizanen) zetten de nazi’s SS-eenheden in, die met extreem bruut geweld optraden tegen de lokale bevolking. Nederland herdenkt terecht de razzia van Putten. In de Sovjet-Unie heeft elke streek zo’n moordpartij herhaaldelijk meegemaakt. Dat maakt dat er in het oosten van Europa heel anders over de tweede wereldoorlog wordt gedacht dan hier in het westen.

Ervaringen Oost-Europa ondergewaardeerd in het onderwijs

Dat verschil in beleving en de effecten daarvan is in het onderwijs in Nederland ondergewaardeerd. Hier kijken we liever naar Amerika, dan naar de grote landen in Europa. We hebben meer interesse in de voorrondes van de Amerikaanse presidentsverkiezingen, dan in de actuele relatie tussen Duitsland en Rusland. Of tussen Polen en Rusland. Ogenschijnlijk onschuldige uitspraken van Westerse politici leiden daardoor gemakkelijk tot pijn, verdriet en woede in Oost-Europa.

In 2020/2021 maakte ik een theatervoorstelling over dat verschil. Naar Berlijn heet de muziek-theatervoorstelling die het verhaal vertelt vanuit het oogpunt van de mens op straat. Het is een voorstelling over de gruwelen van oorlog en de impact ervan op gezinnen en families. Dat bepaalt vandaag nog de geest van types als Poetin en mensen die hem – ondanks alles – nog steunen, maar ook die van onze NAVO bondgenoten in Polen en Hongarije.

Theatervoorstelling Naar Berlijn werd geboren …. en gecanceld

Op zoek naar een goede vertelvorm deed ik een serie try-outs in corona-tijd. Een toertje dat begon in het Zwolse Café In de Buurt, dat ik voor de gelegenheid mocht ombouwen tot een klein theater. Toen de voorstelling eind 2022 gereed was, hing oorlog tussen Rusland en Oekraïne in de lucht en stelde ik de première van Naar Berlijn uit.

Ik archiveerde de voorstelling Naar Berlijn toen Rusland de oorlog met Oekraïne begon. Niet omdat het thema onbelangrijk is. Het tegendeel is waar. Maar nu het geboorteland van mijn vader dat van mijn moeder (en mij) aanvalt, kan ik zo’n voorstelling emotioneel niet aan.

Toch moet het een keer verteld worden. Want wat daar in (en rond) de jaren ’40 gebeurde vormt generaties Russen, Wit-Russen en Oekraïners. De ellende in West-Europa is internationaal erkend. De totale vernietiging in met name de USSR wordt nog weleens gebagatelliseerd. Dan wordt er bijvoorbeeld gesteld dat een mensenleven in de Sovjet-Unie geen waarde heeft. Hoe denk je dat zo’n oordeel overkomt bij alle families die mensen verloren hebben? Nederland kende één hongerwinter, het Europese deel van de Sovjet-Unie leed 4 jaar honger.

Deel dit:

Bedankt voor alle zorgen en wensen

Dank iedereen voor alle lieve wensen. Een speciaal woord van dank ook aan de behulpzame gasten in het logegebouw van de Loge “Sint Lodewijk” in Nijmegen. In het bijzonder wil ik Nicole bedanken voor de ultieme tip over hoe te liggen met die rugpijn. Het spijt me dat ik na de voorstelling niet in staat was tot een nagesprek.

Mijn excuses ook aan de gasten die uitkeken naar één van beide of zelfs beide voorstellingen op 5 mei in Zwolle. Het lukte gewoon echt niet. We plannen nieuwe data voor de voorstellingen, zodra er zicht is op herstel.

Tot slot wil ik de ploeg van Wresinski Theater bedanken voor de warmte, het begrip en het zoeken naar alternatieve mogelijkheden na het uitvallen van het 5 mei programma. En ook aan de keukenbrigade van Wresinski die al veel had voorbereid voor het buffet-diner dat op 5 mei tussen de voorstellingen gepland was.

Met mij gaat het inmiddels een heel klein beetje beter. Maar echt fraai is het nog niet. Ik kan een beetje lopen, maar niet staan of zitten. Maandag gaan er specialisten mee aan de slag gaan en ik ben zeer benieuwd wat dat gaat brengen.

Dankzij de methode ‘Nicole’ kan ik slapen. Ik weet niet wat ik anders had gemoeten.

Deel dit:

Op 5 Mei twee voorstellingen in Zwolle

Ksenia speelt op 5 mei twee voorstellingen in Wresinski Theater in Zwolle. Op de foto de diverse rollen die Ksenia in de voorstelling speelt.

Op bevrijdingsdag speel ik in Zwolle twee voorstellingen. En daartussen serveert Wresinski Theater een buffet-diner.

Programma 5 mei in Wresinski Theater

Tickets

Het is vanzelfsprekend mogelijk om een enkele voorstelling te bezoeken. Daarnaast bied ik ook de mogelijkheid om met korting beide voorstellingen te bezoeken en van het buffet-diner te genieten. Klik naar één van beide voorstellingen voor details en ook voor het combinatie-ticket. Tot op 5 mei!

Deel dit: