Elke maand gratis nieuwsbrief:

Echte helden

De vrijwilligers die in oorlogsregio’s rondrijden met hulpgoederen zijn de echte helden. Vergeet dat nooit! 

Op deze zonnige dag in juni ben ik in het veilige Zwolle onder het genot van een kop koffie bezig met het plannen van voorstellingen voor oa. de Vredesweek. Ik hoor de vogels fluiten en een zomerbriesje ruist door de bomen. Heel soms zie ik een eekhoorn van tak naar tak springen. 

Terwijl ik in een sprookje woon, zijn mensen in het oosten van Europa in de weer om hulpgoederen bij weeskinderen te krijgen. Iedere dag weer, door weer en wind, dag en nacht. Soms verdwijnen chauffeurs voor enige maanden, omdat ze dan door het Russische leger voor ‘even’ worden vastgehouden. En soms rijden ze op een anti-tankmijn, zoals deze wagen met twee inzittenden vandaag bij mijn geboortestad Kharkiv.

De afgelopen jaren heb ik tientallen theatervoorstellingen gespeeld om geld in te zamelen voor hulp aan (onder andere) Oekraïense weeskinderen. Vele Euro’s hebben we opgehaald en zorgvuldig verdeeld aan organisaties die geld nodig hebben. Dat zijn allemaal kleine organisaties waar vrijwilligers het werk doen en waar geen euro verkeerd terecht komt. Voor dat inzamelingswerk krijg ik altijd veel complimenten. Maar de echte helden zijn de mensen die met onbetaalde inzet van eigen middelen, op zo’n levensgevaarlijke locatie in extreme situaties, met gevaar voor eigen leven en alles doen om die hulpgoederen bij die kinderen te krijgen. 

Iedere dag weer riskeren die helden alles voor die ander. Alles. Letterlijk alles. 

Deel dit:

1206 euro voor schoon drinkwater in Oekraïne

Met mijn theatervoorstelling ‘Zij zagen Oorlog’ wil ik mensen bewust maken van hun rol in een conflict. Het is makkelijk om je te verschuilen achter grote getallen van een oorlog en verder je kop in het zand te steken en net te doen alsof het onrecht er niet is. Je kunt ook een keuze maken om je er niet neer te leggen bij de beslissing van een gestoorde dictator. Met de voorstelling zamelden we onlangs 1206 euro voor schoon drinkwater in Oekraïne in.

De voorstelling Zij zagen Oorlog speel ik altijd voor een goed doel en de laatste jaren ligt dat in Oekraïne. Initieel zamelden we geld in voor weeskinderen in de oorlogsgebieden in Oekraïne. Onlangs speelde ik bij Apostolisch Genootschap om geld in te zamelen voor schoon drinkwater in Oekraïne.

Gisteren overhandigde ik de cheque aan Maya Muraviova van singlegoal.org en het bestuur van MYzwolle Maya legde zich niet neer bij de beslissing van die onderdrukker in Moskou. Ze ontvluchtte haar Oekraïne niet, maar besloot de rommel op te ruimen. Met singlegoal.org voedt ze burgers die leven in de dynamische frontlinie en bouwt ze waterzuiveringsinstallaties zodat de mensen schoon drinkwater hebben.

Ook dit jaar speel ik Zij zagen Oorlog voor MyZwolle en Single Goal. In de Vredesweek speel ik de voorstelling dit jaar tussen 14 en 22 september op diverse plekken in Nederland. Zie ik je bij één van die voorstellingen? Samen zorgen we voor schoon drinkwater in getroffen gebieden in Oekraïne.

Deel dit:
lees meer

De wereld liet het gebeuren

Vandaag is de geboortedag van de man met de snor (1889-1945). Hij loog vaak, maar niet over zijn haat tegen Joden en hun lot. De wereld stond erbij, liet het gebeuren en ontkende na afloop alles.

Tot 1955 mocht iedereen met goedkeuring van alle geallieerden doen alsof ze van niets wist. Het was ‘ergens bedacht’ en ‘ergens ver weg gedaan’. Met de schuldigen was in 1948 en 1949 in Neurenberg afgerekend. Wir haben nichts gewusst en klaar.

Een jonge Duitse Officier van Justitie kon zich niet vinden in dat herenakkoord. Ondanks heel veel tegenwerking van ook de hoogste niveaus, wist hij in 1963 17 hogere medewerkers uit kampen veroordeeld te krijgen. Dat waren mensen die inmiddels gewoon weer een normale plek in de samenleving hadden. Ze waren bv docent, bakker en rechter. Zijn doorzetten zorgde ervoor dat Duitsland haar beleid 180 graden draaide en besloot het beest in de bek te kijken.

Dit maakte deze donkere periode, inclusief aanloop, menselijk gedrag en communicatie, een hoeksteen in het Duitse onderwijs. Dat is de reden waarom de Duitse overheid anders in de pro-terreur discussie staat. Antisemitisme wordt hard vervolgd, ook op social media. Straffen zijn hoog, variërend van stevige financiële boetes tot opsluiting. De hele pro-terreur gekheid gaat daar aan de jeugd voorbij. De Duitsers weten dankzij goed onderwijs beter en herkennen het kwaad. Nederland kan daar een voorbeeld aan nemen.

Deel dit:

De geloofwaardige chefkok

De film Chef (2014) vertelt het verhaal van een Chefkok die in een beroemd restaurant niet lekker in zijn vel zit en het plezier in zijn werk verliest. Hij wordt ontslagen na een publieke discussie met een recensent. Privé gaat het ook niet lekker. Hij is een gescheiden vader en ziet zijn jonge zoon (10) deels door eigen onhandige keuzes amper. Hij besluit terug te gaan naar waar het voor hem als kok begon en opent een food-truck. 

Chef is een feel-good movie met prachtige (Cubaanse) muziek, geweldig eten en mooie beelden. De close ups van eten zijn voor liefhebbers om te genieten. Ook de cast is om door een ringetje te halen. Belangrijke bijrollen zijn bijvoorbeeld voor Scarlett Johansson, Sofia Vergara, Emjay Anthony, John Leguizamo, Robert Downey Jr. en Dustin Hoffman. De film is grappig en aandoenlijk. Ik raad het aan om hem een keer te kijken. Maar ik wil het in deze blog vooral hebben over hoofdrolspeler Jon Favreau, tevens de producent van deze low-budget film. 

Matig avonturenpark

Jon Favreau speelt veel in hele dure superheld-films, zoals Iron Man en Spiderman. Ze worden in kale studio’s zonder decors opgenomen en alles wordt er achteraf met de computer in geplakt. Verhalen zijn altijd hetzelfde en emoties vlak. Bekende regisseurs nemen dit genre niet al te serieus. De beroemde regisseur Martin Scorsese vindt dat superheldfilms meer weghebben van een matig avonturenpark, dan van een echte film. Volgens hem hoef je er niet voor te kunnen acteren, want de geloofwaardigheid wordt bepaald door de special effects en als acteur ben je onherkenbaar door de outfit van de superheld. 

Liefhebber van kleine verhalen

Die kritiek zal best hard aangekomen zijn bij de vakman Favreau die zijn carrière begon als komiek en verhalenverteller in kleine theaters. Hij stond bijna 15 jaar op vele podia, voordat hij een overstap maakte naar de film. Chef is wat dat betreft ook voor Favreau persoonlijk een terugkeer naar zijn roots, want het is een klein warm verhaal in een heel echt decor, waarin de acteur het verschil maakt. 

Om in alle omstandigheden geloofwaardig een chefkok te kunnen spelen volgde Favreau een opleiding op een koksschool. Daarna werkte hij als lijnkok in een restaurant en enige maanden bij een keten van in Cubaans eten gespecialiseerde foodtrucks. In die praktijk leerde hij hoe te koken en te eten, maar ook alles over inkoop van ingrediënten, gereedschap en het leven in een foodtruck. 

Zo’n voorbereiding gebeurt altijd buiten beeld. In het theater en in de bioscoop zie je alleen het eindproduct. Daar voel je iets bij en je vindt er iets van en veel daarvan wordt bepaald door de voorbereiding van de acteur op de rol. 

Transformatie tot chefkok

Dat gaat veel verder dan die chefkok die Favreau speelt, want hij bedacht ook zijn voorgeschiedenis die hem tot die kok maakte. En hoe hij zijn vrouw leerde kennen. En wat ze met elkaar deden. Hij verdiepte zich in de genres muziek en hoe hij daarin zijn smaak vond. Zo bracht hij het karakter waarin hij transformeerde tot leven. Het zijn aspecten die je niet terugziet in het verhaal van de film, maar die wel bepalend zijn voor de manier waarop je Favreau ervaart als Chef Casper. 

Dit is ook van toepassing op de karakters die ik speel in mijn voorstellingen. In theatershow Zij zagen Oorlog bijvoorbeeld zien jullie korte verhalen met daarin 6 karakters. Voor mij zijn dat echte mensen, met een voorgeschiedenis en leven waaruit hun keuze komt. Ik speel die mensen niet, ik word ze. Bij Zij zagen Oorlog zie je die transformatie bovendien voor je neus gebeuren, want het licht gaat nooit uit en het gordijn doen we niet dicht. 

Deel dit:

Twee jaar oorlog in Oekraïne

Al weer twee jaar geleden schrok de wereld wakker door de Russische inval in Oekraïne. Steden en dorpen werden platgegooid en burgers waren het doelwit. Ik stond aan het begin van een tour met mijn anti-oorlogsvoorstelling ‘Zij zagen Oorlog’ langs Nederlandse bevrijdingsfestivals en wist me geen raad. Ik was boos en verdrietig, en bang. Na twee jaar oorlog in Oekraïne stel ik vast dat mijn grootste angst begint uit te komen.

Licht aan het eind van de tunnel

Journalist André Valkeman belde voor een interview. Zijn vragen en artikel brachten me terug op aarde. Hij bracht mijn worsteling elegant onder woorden. Aan de ene kant ben ik voor een vrij Oekraïne en ben ik woedend over Poetin en zijn oorlog. Anderzijds zat ik in de maag met mijn Russische vader en zijn moeder, mijn oma. Toen bijna 99 jaar oud. Ik was doodsbang dat er een nieuw IJzeren Gordijn zou ontstaan en dat ik ze nooit meer zou zien.

Mijn anti-oorlogsvoorstelling Zij zagen Oorlog heb ik bewust neutraal ontworpen. Maar de situatie in Oekraïne maakte de voorstelling pijnlijk actueel. De verwijzing heb ik er uiteindelijk subtiel in aangebracht door bijvoorbeeld de rode klaprozen te vervangen door blauwe korenbloemen en gele klaprozen.

De oorlog kreeg een steeds grotere rol in mijn leven. Ik bezocht demonstraties en verzamelende hulpgoederen. Ook werkte ik mee aan diverse benefit-festivals om aandacht voor de situatie te blijven vragen.

Mijn voorstelling Zij zagen Oorlog speelde ik tientalen malen. Soms 2 x op een dag en soms wel 6 x per week. Ik stond met mijn voorstelling in theaters van groot tot klein, speelde op de 4 mei herdenking in Wageningen en op talloze regionale en lokale herdenkingen. Oorlog, dat echt nooit meer. Maar wanneer begint dat ‘nooit’ eigenlijk en hoe gaan we dat bereiken?

Wit-Rusland

Op een gegeven moment werd het de tendens in de media dat die oorlog wel even genoeg in beeld was. De ellende verdween naar de achtergrond, want Gordon had weer een nieuwe hond gekocht. Als ik het om me heen hoorde, dan vroeg ik ze over Wit-Rusland: weet je nog?

Nee, dat wisten ze dan niet meer.

Nou, in Wit-Rusland demonstreerden bijna twee jaar lang honderdduizenden mensen op vreedzame manier tegen het bewind. De dictator loopt aan de leiband van Poetin en reageerde dus met geweld. Tienduizenden mensen verdwenen in gevangenissen, ze werden gruwelijk mishandeld. Na de start van de oorlog in Oekraïne was het geweld in Wit-Rusland al vergeten.

En dat terwijl Wit-Rusland het voorbeeld is van hoe Poetin het ziet. Naburige landen hebben een zetbaas die uitsluitend doet wat Poetin wil. Eerst Tsjetsjenië en Georgië, toen Oekraïne. Hierna wacht Kazachstan. En dan? Het is dus zaak om die oorlog en ook de situatie in Wit-Rusland iedere dag in het nieuws te houden.

Cultuurverschil

In West-Europa bekijken we de wereld graag door onze bril. Amerika werd bijvoorbeeld in 1492 ontdekt. Alsof die 100 miljoen mensen daar tot die tijd niet woonden. Hier vinden we een oorlog onzin en kunnen we ons niet voorstellen dat een land ondanks enorme verliezen gewoon door blijft vechten. Maar de Russische cultuur is een andere.

De Russische cultuur is gebouwd op een dictator. Of het nu een Tsaar, een communistische partijleider of zo’n Poetin is. Russen proberen er zo min mogelijk mee te maken te hebben en leven buiten het systeem om gewoon hun leven. Leiders komen en gaan, maar het land blijft altijd bestaan. Russen kunnen improviseren en hebben bewezen met hele moeilijke omstandigheden om te kunnen gaan.

Ik heb het vaker gezegd: met sancties ga je Rusland niet raken. Het land is tien tijdzones groot, heeft ongelofelijk veel mineralen en grondstoffen. Het vindt altijd wel iemand om te ruilen, dus die Nederlandse appels liggen daar gewoon in de winkels. En die voor wapens benodigde chips komen ook gewoon binnen.

Poetin bekijkt die oorlog zoals een wurgslang naar zijn prooi kijkt. Het is een rekensom. Hij heeft meer soldaten dan Oekraïne en als hij meer raketten en granaten kan inzetten, dan wint hij. Hij weet dat de voorraden in het westen na twee jaar uitgeput zijn. Hij weet dat het jaren duurt voordat de productie opgeschaald is. Zolang het westen daar druk mee is, ruilt hij tonnen olie tegen wapens met China, Iran en Noord-Korea. Na twee jaar oorlog in Oekraïne hunkeren wij naar vrede, maar voor Poetin is het net begonnen. Oekraïne schiet zijn voorraden op en bloedt een generatie dood. Het westen wacht af, kibbelt en stuurt zo op moeizame vredesgesprekken waarin Oekraïne een deel van haar grond zal moeten afstaan.

Dan is er even geen strijd, maar daarmee heb je geen blijvende vrede. 

En mijn oma?

Haar 99e verjaardag vierden we via Skype. Vanwege mijn acties voor Oekraïne was het niet handig dat ik die kant op ging. We spraken af dat we haar 100e verjaardag sowieso met elkaar zouden vieren. Helaas kwam het daar niet van, want ze overleed enige maanden daarvoor. Ik kon niet naar de begrafenis, om dezelfde reden waarom ik haar 99e verjaardag miste. Voor mij vreselijk, maar klein bier voor al die inwoners van Oekraïne en Wit-Rusland die iedere dag moeten vrezen voor raketten op hun huis of de militia voor de deur.

Deel dit:

Kwartetten met mijn theatervoorstellingen

Je kunt kwartetten met je identiteiten” zeiden ze ooit bij de NPO op Radio 1 en Radio 5. En misschien is dat wel zo. Zeker is dat je in Leiden in maart kunt Kwartetten met mijn theatervoorstellingen!

4 voorstellingen dus in vier dagen: 
– 14/3: Zij zagen Oorlog, over de oorzaak van oorlog. 75 minuten monologen en muziek. 
– 15/3: Oscar en Oma Rozerood, over leven, liefde en liefhebben. 135 minuten theater. 
– 16/3: Een Poppenhuis, over de vrouw in de samenleving. 145 minuten theater. 
– 17/3: Arum dem Fayer, over identiteit, schaamte en vooroordelen. 90 minuten muziektheater. 

Ticket per voorstelling: Euro 19,50.

Volgers sturen me een msg voor een passe-partout voor 35 euro! 

De passe-partout overhandigen we je bij de eerste voorstelling en is een collector’s item! 

Zie ik je in Leiden in het theater?

Deel dit:

Ordinary Men is een documentaire die je moet zien

De documentaire ‘Ordinary men’ toont hoe gewone mensen verwerden tot moordenaars. Dan heb ik het niet over bewakers van kampen. Ik heb het over de politie-eenheden die samen 2 miljoen joden executeerden, veelal één op één. Ordinary Men is een documentaire die je moet zien, nu op Netflix.

Daders zijn vooral hoger opgeleide mensen

‘Ordinary Men’ laat zien dat de meeste moordenaars geen domme bruten zijn, zoals Hollywood ons zo graag doet geloven. Het zijn intelligente mensen, veelal universitair opgeleid. Ze hebben één of twee titels en gezinnen met veel kinderen. Het zijn geen nationaal-socialisten, geen aanhangers van de partij, maar wel mensen die trots zijn op Duitsland.

Je leert hoe het onderwijssysteem tussen 1900 en 1930 de jodenhaat erin bracht. Antisemitisme was ver voor Hitler aan de macht kwam op scholen en universiteiten al gemeengoed. De moordenaars hadden geen propaganda nodig om in actie te komen, maar het hielp hen wel om zichzelf uit te leggen dat die gruweldaden die ze uitvoerden juist waren.

Weigeren mocht, maar weinigen maakten daarvan gebruik

De documentaire maakt ook gehakt van de redenatie dat ze Joden moesten vermoorden, omdat ze anders zelf vermoord werden. Je ziet beelden van politieagenten die weigerden Joden te vermoorden. En hoort hoe ze in bescherming werden genomen door het systeem en hun commandanten. Ja, ze kregen een notitie in hun dossiers. En sommigen kregen een negatieve brief waarin werd uitgelegd dat ze weigerden mee te werken aan de executies. Maar er volgde geen gevangenisstraf of executie. De weigeraar kreeg gewoon andere taken.

Het meest schokkende vind ik het gebrek aan groepsdruk. In veel documentaires wordt juist aangeven dat de groepsdruk ervoor zorgde dat mensen uiteindelijk meewerkten aan die executes. ‘Ordinary Men’ maakt duidelijk dat mensen gewoon, naar eer en geweten, hun werk deden.

Haat gezaaid via onderwijs en media

30 jaar onderwijs en stigmatiserende media zorgden voor een bepaalde basislijn in het denken. Daarin kreeg Joden van veel maatschappelijke problemen de schuld. De nazi’s bouwden in de jaren ’30 op die gevoelens voort.

Zo kwam het dat mensen zoals u en ik toen rationele beslissingen namen, met uiteindelijk gruwelijke uitwerkingen. Dat is ook waar mijn Theatervoorstelling ‘Zij zagen Oorlog’ over gaat. Met de kennis van nu en de ervaringen van de afgelopen vier maanden is het pijnlijk terugkijken op de jaren ’30 en ’40.

Deel dit:

Veerkracht door optimisme

Ze werd geboren in het jaar dat Stalin, na de dood van Lenin, in de USSR de macht grijpt. En ze overleed eergisteren in het Rusland onder Poetin. Mijn oma was de vleesgeworden veerkracht, een baken van optimisme en mentaal scherp tot de laatste adem.

Ze woonde haar hele leven in haar geliefde stad Sint-Petersburg. In de winter woonde ze in een appartement in de stad, in de zomer in haar buitenhuis. Ze trouwde er en kreeg er één kind. Slechts één keer reisde ze naar het buitenland: voor mijn huwelijk in 2005. Ze overleed thuis en werd uiteindelijk net geen 100 jaar oud.

Mijn oma overleefde de tweede wereldoorlog in het toenmalige Leningrad. Ze maakte de belegering van 900 dagen in de stad mee. Ze hielp bij het bouwen van de verdedigingswerken en beschermde de stad in de nacht tegen brandbommen. In dit artikel schrijf ik daar iets meer over.

Haar wijsheid en haar verhalen over die verschrikkelijke oorlog zorgden ervoor dat ik de theatervoorstelling “Zij zagen Oorlog” maakte. Ze maakte in die 900 dagen gruwelijke dingen mee. Ze zag ook wat mensen elkaar aandeden in de strijd om te overleven. Oorlog is niet zwart of wit, het is gewoon mensenwerk.

Ze wordt komende week begraven in haar geliefde stad. Ik ben daar helaas niet bij, vanwege mijn vlucht ooit uit de USSR en mijn activiteiten nu voor Oekraïne in Nederland. Er is een risico dat ik bij in-reizen wordt opgepakt en de Nederlandse overheid kan (logischerwijs) mijn veiligheid dan niet garanderen.

Wat blijft zijn de herinneringen, zoals in bijgaande foto’s en deze film over haar appelboom.

Deel dit:

Theatershow Zij zagen Oorlog voor Oekraïne

Ook in 2023 en 2024 speel ik ‘Zij zagen Oorlog’ om geld in te zamelen voor Oekraïne. In samenwerking met MyZwolle werken we aan de heropbouw van Lukashivka, een dorp tussen Kiev en de Russische grens. De eerste voorstellingen spelen we in samenwerking met het Apostolisch Genootschap en zijn in Harderwijk en Nijmegen. 100% van de opbrengsten van de voorstellingen komt tegen goede aan de wederopbouw van Lukashivka. 

Over Lukashivka

Kiev ligt op 250 km van de grens met Rusland en halverwege vind je Lukashivka. Toen Rusland in februari 2022 Oekraïne binnenviel was de aandacht gericht op de grote steden, zoals Tsjernihiv. De lokale bevolking dacht dat de oorlog aan de kleine dorpen voorbij zou gaan en vluchtte massaal het platteland op. Het aantal inwoners van Lukashivka groeide van 290 inwoners voor de oorlog tot bijna 1000.

Het Russische leger liet het platteland niet links liggen, maar viel met veel geweld het dorp binnen. In de historische kerk bouwde ze bovendien haar regionale hoofdkwartier.

Ze hielden vreselijk huis in het dorp. Mensen werden opgepakt en gemarteld. Huizen en boerderijen werden eerst geplunderd en daarna vernietigd. Dat lot onderging ook de school, het buurthuis en de kerk.

Na 30 dagen werd de Russische agressor verdreven. Wat bleef was een vernietigd dorp, ontdaan van haar spirituele en educatieve hart.

Voor MyZwolle zamelen we geld in voor de herbouw van een gemeenschapshuis. Een plek om samen te komen, om samen te leren en muziek en theater te maken. Een gemeenschapshuis voor iedereen, in een vrij en vredig Oekraïne.

Deel dit:

Acteren is mijn werk

Ksenia als actrice in diverse rollen op locaties in Aalten, Den Bosch en Dalfsen. Acteren is mijn werk, Ksenia Marsanova is actrice. Ze speelt theatershows en muziektheater. Zoals Arum dem Fayer.

Veel mensen verbazen zich over de uiteenlopende rollen die ik speel en zo kort achter elkaar. Zelfs door elkaar, zoals bij mijn theatervoorstelling Oscar en Oma Rozerood. Dat is ook zo. Maar acteren is mijn werk, want Ksenia is actrice.

550 kilometer voor 420 minuten optreden

Afgelopen weekend speelde ik op vrijdag ‘Zij zagen Oorlog’ in het Nationaal Onderduikmuseum in Aalten. Op zaterdag speelden we voor het eerst ‘Een Poppenhuis’. En zondag speelde ik drie keer 45 minuten uit mijn muziektheatervoorstelling ‘Arum dem Fayer’. De rollen zijn heel verschillend, maar ik heb daar een serieuze opleiding voor genoten en train er iedere dag voor. 

Vakmensen leren iedere dag

Maar dat is niet anders voor een timmerman of vrachtwagenchauffeur. Als je iemand een kozijn ziet plaatsen, dan lijkt het zo simpel. Maar als je het een keer zelf probeert dan begrijp je hoe complex het is om bv een deur goed af te hangen. Geen situatie is hetzelfde. Ook al die vakmensen leren iedere dag bij. 

Ik heb veel hulp

Aan een nieuw stuk werk ik ruim een jaar voordat ik het voor het eerst speel. Ik moet één worden met de karakters en hun emoties. Bovendien moet ik de situatie waarin het speelt begrijpen en voelen. Alleen dan kan ik dat geloofwaardig spelen en kan ik ook snel wisselen tussen situaties en karakters. 

En ik doe het allemaal niet alleen, want ik heb een regisseur die me helpt. En een zangcoach, diverse taal-adviseurs en bewegingsdocenten. Een componist maakt alle muziek voor me, op maat. Daarnaast doe ik in losse gevallen vaak een beroep op andere specialisten zoals bijvoorbeeld historici en literatuurwetenschappers. In een weekend maak ik vaak veel kilometers en ik ben heel blij dat ik zelf niet meer hoef te rijden. 

Verplicht aan al die vrijwiligers

En tot slot speel ik bijna altijd op locaties die in de lucht worden gehouden door vrijwilligers. Dat geldt voor alle musea, theaters en festivals. Zonder die mensen die vrijwillig hun tijd investeren zouden al die nuttige plekken niet bestaan en zou de bezoeker niet kunnen genieten van mijn theater, muziek en voorstellingen. Aan al die vrijwilligers en mensen die me helpen, ben ik het verplicht om mijn werk als acteur te doen en wel zo goed mogelijk. 

Deel dit: