Elke maand gratis nieuwsbrief:

Iconische scene maakte ik met mijn dochter

3 jaar geleden was ik druk met het ontwerpen van Oscar en Oma Rozerood. Bepaalde scenes waren zo uitnodigend dat mijn dochter daarbij hielp. Samen bestudeerden we bijvoorbeeld hoe doeken door de lucht bewegen. Iedereen die Oscar en Oma Rozerood bij me in het theater heeft gezien, die herkent de iconische scene die het uiteindelijk geworden is.

Vandaag ben ik in Zwolle bezig voor mijn muziektheatervoorstelling Arum dem Fayer in Theater de Garage in Venlo, terwijl diezelfde dochter in Rotterdam repeteert voor Rotterdam Circusstad Festival waar ze met een voorstelling onderdeel is van de openingsact Kabaal (1 mei). Eenzaam in mijn studio zing ik liederen en repeteer ik teksten voor die vijfde mei in Venlo. Maar af en toe gaan mijn gedachten naar mijn dochter die in Rotterdam druk is met haar eenwieler, maar ook met koord, acrobatiek en andere circustechnieken. Haar vrolijkheid en creativiteit zijn altijd erg aanstekelijk wanneer ze voor de lol meezingt of me helpt met teksten.

Deel dit:

Van Leids Ontzet naar het Leids Kwartet

In vier dagen speel ik in Leiden vier verschillende voorstellingen. Drie daarvan zijn solo-producties die ik de afgelopen jaren in de theaters in Nederland en Vlaanderen speelde. De vierde is een klassieker die afgelopen december in première ging en ik met een gezelschap speel. Van Leids Ontzet naar het Leids Kwartet.

In Imperium Theater Leiden

– 14/3: Zij zagen Oorlog, 20:30 uur. Over de mens en oorlog. TikTok op een podium + liederen.  
– 15/3: Oscar en Oma Rozerood, 20:30 uur. Over leven, liefde en liefhebben. 135 minuten archetype-theater, inclusief pauze. 
– 16/3: Een Poppenhuis, 20:30 uur. Over de rol van de vrouw in de samenleving. 180 minuten klassiek theater inclusief pauze. 
– 17/3: Arum dem Fayer, 15:00 uur. Over identiteit, misplaatste schaamte en vooroordelen. 90 minuten muziektheater. 

Tickets zijn Euro 19,50 per stuk, per voorstelling. Voor 35 euro heb je een passe-partout de recht geeft op vier voorstellingen.

Theater dat je echt raakt

Ik maak voorstellingen die je beleeft. Je wordt erin gezogen. En het raakt je echt. Luister naar bezoekers na een show ergens in het land.

Thema’s met diepgang

Ja, mijn shows gaan ergens over. Maar ik dicteer je niet hoe je de wereld moet zien. Dat is aan jou.

Ik ben geboren in de USSR. In die cultuur, ook in het Rusland van nu, gaat het vooral om mannen. Zij vinden zich de baas, zij zijn partijleider en generaal. Maar de echte samenleving draait op vrouwen. Op moeders en oma’s. Mensen die alles, maar dan ook echt alles, over hebben voor hun gezin. Er is geen kinderopvang. Vrouwen zorgen voor de kinderen, ze hebben een carrière zodat er eten is en spelen thuis ook nog de ideale echtgenoot.

Vrouwen zijn belangrijk in mijn voorstellingen. De wijze Oma Rozerood is een groot voorbeeld voor me. Zij zagen Oorlog is opgedragen aan mijn beide oma’s die de tweede wereldoorlog aan het oostfront overleefden. Arum dem Fayer gaat over het bloed dat van ik van mijn moeder, oma, overgrootmoeder en betovergrootmoeder kreeg. En in een Poppenhuis ontdek ik als Nora dat ik de wereld verkeerd zie. Vrouwen zijn niet beter dan mannen, maar we zijn ook niet ondergeschikt of ongelijkwaardig.

Muziek en de voorstellingen

Muziek is belangrijk voor me. Het is letterlijk de schuilplaats voor mijn ziel. Alle muziek in de voorstellingen is gearrangeerd en/of gecomponeerd door Irena Scalerica. Zij maakte eerder filmmuziek in Hollywood, Kazachstan, Rusland en Oekraïne. En won daar prijzen mee. Voor de Amerikaanse markt maakte ze een ballet over Vincent van Gogh. En ze dirigeerde koren en orkesten. Muziek is alles voor Irena, net als voor mij.

Deel dit:

Oscar en Oma Rozerood in Leiden

Tien rollen speel ik in Oscar en Oma Rozerood, het prachtige verhaal van Eric-Emmanuel Schmitt. Het verhaal greep me toen ik het voor het eerst las. Ik vind het een prachtig boek, warm en vol hoop. Na het eerste hoofdstuk wist ik al dat ik er een theaterstuk van moest maken. Op 15 maart speel ik Oscar en Oma Rozerood in Leiden.

Ik las het boek midden in de periode dat theaters dicht waren ivm. de pandemie. Sommige locaties waren open op basis van een toegangsbewijs. Ik zag het niet zitten om met zo’n toegangsbewijs te spelen. Ik wilde al die hardwerkende vrijwilligers niet opzadelen met controles en discussies waar ze nooit voor gekozen hebben. Het was een grimmige tijd. En in die donkere dagen gaven Oscar en Oma Rozerood mij hoop.

Ik vind het een genot om het stuk te spelen. Andere stukken speel ik ook graag, maar Oscar en Oma Rozerood komen echt uit mijn ziel.

Tot gauw in Leiden, kus Oscar!

Ps. Als u gek bent op theater dat u raakt, dan adviseer ik u van harte mijn Leids Kwartet! Dat zijn vier verschillende voorstellingen op vier dagen.

Deel dit:

Kwartetten met mijn theatervoorstellingen

Je kunt kwartetten met je identiteiten” zeiden ze ooit bij de NPO op Radio 1 en Radio 5. En misschien is dat wel zo. Zeker is dat je in Leiden in maart kunt Kwartetten met mijn theatervoorstellingen!

4 voorstellingen dus in vier dagen: 
– 14/3: Zij zagen Oorlog, over de oorzaak van oorlog. 75 minuten monologen en muziek. 
– 15/3: Oscar en Oma Rozerood, over leven, liefde en liefhebben. 135 minuten theater. 
– 16/3: Een Poppenhuis, over de vrouw in de samenleving. 145 minuten theater. 
– 17/3: Arum dem Fayer, over identiteit, schaamte en vooroordelen. 90 minuten muziektheater. 

Ticket per voorstelling: Euro 19,50.

Volgers sturen me een msg voor een passe-partout voor 35 euro! 

De passe-partout overhandigen we je bij de eerste voorstelling en is een collector’s item! 

Zie ik je in Leiden in het theater?

Deel dit:

Internationale dag van de Palliatieve Zorg

Oscar en Oma Rozerood tijdens de Internationale dag van de Palliatieve Zorg. Ksenia Marasanova speelde twee keer voor een volle zaal in Apeldoorn.

Zaterdag speelde ik in het kader van de Internationale dag van de Palliatieve Zorg mijn voorstelling Oscar en Oma Rozerood twee keer in Apeldoorn. Het was een geweldig weekend. Ik vond het spannend, want twee keer achter elkaar stond ik voor een zaal vol mensen zoals Oma Rozerood.

De middagvoorstelling speelde ik voor het eerst in daglicht. We kozen er bewust voor om de ramen van de prachtige doopsgezinde kerk niet te verduisteren. Tijdens de voorstelling brak de zon op precies het juiste moment door, alsof Oma Rozerood meekeek. Het projecteerde een prachtig patroon van het glas in lood in de voorstelling, een ervaring.

Ik vind het een ongelofelijke eer dat ik op die dag op die plek voor zulk publiek mijn “Oscar en Oma Rozerood” mocht spelen. Het werd een prachtige ode aan het leven voor mensen die, veelal als vrijwilliger, altijd met de ander bezig zijn.

Deel dit:

Joanna Merlin opgenomen in Hospice

Joanna Merlin opgenomen in Hospice

Mijn eerste kennismaking met de Michael Checkov acteertechniek was een 30-jaar oude opname van een workshop. Docente Joanna Merlin legde de techniek van het psychologisch gebaar uit. Dat is een simpele en ontzettend doeltreffende acteertechniek om je transformeren tot een karakter. Deze oude video was een openbaring voor me en ik oefende er eindeloos mee in mijn studio.

In de voorbereiding van iedere theatervoorstelling die ik speel hoor ik nog altijd haar aanwijzigingen. Dus al die recensies die ik krijg, over hoezeer mijn karakters mensen aangrijpen en hoe echt ze die vinden, zijn dus ook Joanna Merlin’s verdienste. Het was een vurige wens om ooit live les van haar te hebben.

Vandaag kreeg ik bericht dat Joanna Merlin op 92-jarige leeftijd is opgenomen in een hospice. Het deed me pijn, al staat dat in geen contrast tot wat haar familie moet voelen. Ik voel een groot gemis, ook al ontmoette ik haar nooit.

Zaterdag 14 oktober is het de internationale dag van de Palliatieve Zorg en het Hospice. Dan speel ik mijn 135 minuten durende solo-theatervoorstelling ‘Oscar en Oma Rozerood’ twee keer in Apeldoorn. Voor Joanna Merlin en voor al die helden die werken in een hospice of daarbij betrokken zijn.

Deel dit:

Internationale dag van de palliatieve zorg

Ksenia speelt Oscar en Oma Rozerood tijdens de internationale dag van de palliatieve zorg. Een warme fabel over leven, liefde en liefhebben.

Sinds 2005 wordt elke 2e zaterdag in oktober de internationale dag van de palliatieve zorg georganiseerd. Veel aspecten daarvan worden ingevuld door vrijwilligers, zoals Oma Rozerood. Dit jaar besteden we op 14 oktober extra aandacht aan de palliatieve zorg en proberen we bewustzijn te vergroten op het medische, sociale, praktische en spirituele vlak van mensen met een levensbeperkende ziekte.

Ik ben ontzettend trots dat ik mijn theatervoorstelling ‘Oscar en Oma Rozerood’ op de dag van de internationale dag van de palliatieve zorg in Apeldoorn mag spelen. En niet één keer, maar twee keer. U kunt daar bij zijn en voelen wat de invloed is van de energie van al die vrijwilligers.

De theatervoorstelling ‘Oscar en Oma Rozerood’ is ontroerend en ontwapenend, zelfs geestig. Het is een prachtige fabel over leven, liefde en liefhebben.

Deel dit:

Acteren is mijn werk

Ksenia als actrice in diverse rollen op locaties in Aalten, Den Bosch en Dalfsen. Acteren is mijn werk, Ksenia Marsanova is actrice. Ze speelt theatershows en muziektheater. Zoals Arum dem Fayer.

Veel mensen verbazen zich over de uiteenlopende rollen die ik speel en zo kort achter elkaar. Zelfs door elkaar, zoals bij mijn theatervoorstelling Oscar en Oma Rozerood. Dat is ook zo. Maar acteren is mijn werk, want Ksenia is actrice.

550 kilometer voor 420 minuten optreden

Afgelopen weekend speelde ik op vrijdag ‘Zij zagen Oorlog’ in het Nationaal Onderduikmuseum in Aalten. Op zaterdag speelden we voor het eerst ‘Een Poppenhuis’. En zondag speelde ik drie keer 45 minuten uit mijn muziektheatervoorstelling ‘Arum dem Fayer’. De rollen zijn heel verschillend, maar ik heb daar een serieuze opleiding voor genoten en train er iedere dag voor. 

Vakmensen leren iedere dag

Maar dat is niet anders voor een timmerman of vrachtwagenchauffeur. Als je iemand een kozijn ziet plaatsen, dan lijkt het zo simpel. Maar als je het een keer zelf probeert dan begrijp je hoe complex het is om bv een deur goed af te hangen. Geen situatie is hetzelfde. Ook al die vakmensen leren iedere dag bij. 

Ik heb veel hulp

Aan een nieuw stuk werk ik ruim een jaar voordat ik het voor het eerst speel. Ik moet één worden met de karakters en hun emoties. Bovendien moet ik de situatie waarin het speelt begrijpen en voelen. Alleen dan kan ik dat geloofwaardig spelen en kan ik ook snel wisselen tussen situaties en karakters. 

En ik doe het allemaal niet alleen, want ik heb een regisseur die me helpt. En een zangcoach, diverse taal-adviseurs en bewegingsdocenten. Een componist maakt alle muziek voor me, op maat. Daarnaast doe ik in losse gevallen vaak een beroep op andere specialisten zoals bijvoorbeeld historici en literatuurwetenschappers. In een weekend maak ik vaak veel kilometers en ik ben heel blij dat ik zelf niet meer hoef te rijden. 

Verplicht aan al die vrijwiligers

En tot slot speel ik bijna altijd op locaties die in de lucht worden gehouden door vrijwilligers. Dat geldt voor alle musea, theaters en festivals. Zonder die mensen die vrijwillig hun tijd investeren zouden al die nuttige plekken niet bestaan en zou de bezoeker niet kunnen genieten van mijn theater, muziek en voorstellingen. Aan al die vrijwilligers en mensen die me helpen, ben ik het verplicht om mijn werk als acteur te doen en wel zo goed mogelijk. 

Deel dit:

Een kruising tussen een flipperkast en een achtbaan 

2022 begon goed, maar veranderde snel in een nachtmerrie waar ik me even geen raad mee wist. De bittere realiteit van een hele grote oorlog in Europa torpedeerde mijn zo zorgvuldig geplande bevrijdingstoer. Het jaar voelde als een kruising tussen 2022: een kruising tussen een flipperkast en een achtbaan 

Even terug naar 2020

Twee jaar had ik gewerkt aan mijn solovoorstelling ‘Zij zagen Oorlog’. Na diverse succesvolle try-outs in ‘s-Hertogenbosch, Nijkerk en Kalmthout (België, regio Antwerpen) vond ik dat ik ermee naar het publiek kon. De première was gepland op 5 mei 2020 en zou in Utrecht plaatsvinden. Ik keek er enorm naar uit. Het zou er niet van komen, want op 3 mei ging het land op slot en zo gooide de eerste Corona-lockdown roet in het eten. 

Onzekerheid troef

Wat volgde was een half jaar vol onzekerheid. Niemand in theaterland wist waar we aan toe waren. Corona-regels maakten het voor theaters onmogelijk om een voorstelling voor veel publiek te laten spelen. Een aantal locaties ging dicht tot er helderheid was en de plekken die net na de zomer open gingen konden onmogelijk iedere artiest programmeren. 

Uiteindelijk speelde ik een dubbele première in de Schouwburg in Zwolle. Dankzij Sander, waarvoor ik hem nog altijd intens dankbaar ben. 

Daarna volgde een korte toer die eindigde op 23 december 2020 in Venlo. Het was de laatste dag dat er gespeeld mocht worden, want om 00.01 uur ging het land weer volledig op slot. 

2021

Overheidsbeleid maakte spelen begin 2021 onmogelijk. Niemand had een idee hoelang die nieuwe lockdown zou duren. Misschien een paar maanden, misschien wel een heel jaar. Ik vroeg me af of ik ‘Zij zagen Oorlog’ ooit zou kunnen spelen. 

We wilden niet bij de pakken neerzitten en kozen ervoor om twee dagen per maand een theaterzaal te huren en op die dagen ‘Zij zagen Oorlog’ twee keer per dag gratis voor een internet-stream te spelen. Dat deden we maar liefst 6 maanden, dus zo speelde ik de voorstelling 24 keer. Het aantal streams wisselde tussen 4 en 121. 

Die serie voorstellingen bracht ons routine. Twee keer per maand alle spullen in de auto en ergens opbouwen. Licht programmeren en afstellen, stream-omgeving inrichten en dan twee voorstellingen spelen: een matinee en avondvoorstelling. 

Internet was kil en afstandelijk, zonder emotionele terugkoppeling van mensen in de zaal. Het was heel hard werken om iedere keer weer op te laden voor die camera. Natuurlijk waren er chats en reacties, maar die lees je pas achteraf. Dat is een schril contrast met een lach of snik in de zaal. Maar ik speelde voor publiek en dat was echt beter dan niets. 

Tweedeling en polarisatie 

De tweede helft van 2021 was emotioneel lastig. 

De overheid voerde een corona-bewijs in. Het bewijs was op voorwaarden te verkrijgen en daarmee had je toegang tot faciliteiten, zoals het theater. Had je geen bewijs, dan geen toegang. We begrepen de afweging van de overheid, maar konden ons niet vinden in de tweedeling die aangejaagd werd. 

In theaterland werken bovendien veel vrijwilligers als gastheer en gastvrouw. De sfeer in de samenleving was al verre van prettig en dat corona-bewijs maakte het er niet beter op. Aan de poort moesten die vrijwilligers behalve tickets nu ook corona-toegangsbewijzen controleren. Dat leverde potentieel lastige of gevaarlijke situaties op en wij vonden dat je vrijwilligers dat niet aan moet willen doen. 

We kozen ervoor om de rest van het jaar niet te spelen. Dat deed me veel pijn, maar die beslissing voelde (en voelt) goed. 

Bevrijdingstoer 2022

Het nieuws in het laatste kwartaal van 2021 wees erop dat de samenleving uiterlijk eind februari 2022 open zou gaan voor iedereen. We planden heel zorgvuldig een bevrijdingstoer voor het voorjaar van 2022 langs herdenkingen en vrijheidsvieringen. Het idee ontstond in door gesprekken met de organisatie die jaarlijks in Nieuw-Weerdinge de bevrijding van Noordoost Drenthe door de Poolse 1e Pantserdivisie herdenkt. 

Na een jaar kilheid van het spelen voor een internetstream, keek ik enorm uit naar die voorstellingen voor echt live-publiek. Eindelijk spelen voor levende mensen in dezelfde ruimte. Ik was zo toe aan de warmte van mensen en normaal contact.

Het liep anders

Op de dag dat ik de spullen voor de tour zou ontvangen viel Rusland Oekraïne aan. Ik stond op mijn telefoon te kijken hoe raketten insloegen op het plein waar ik zo vaak met mijn geliefde oma liep, toen de vrachtwagenchauffeur op het raam tikte. 

Tien minuten later stond ik wezenloos buiten bij twee pallets theatermateriaal: speakers, lampen, decor. De chauffeur uit Lichtenvoorde was vriendelijk, maar ik wist niet wat ik met de situatie aan moest. 

Toen werd het me allemaal teveel. 

Of mijn leven er vanaf hing

Een uur of wat later herpakte ik mezelf. Na overleg met mijn team besloten we de toer te spelen om geld in te zamelen voor Oekraïense weeskinderen. 

De repetities en een pittig toerschema hielpen me om door de duistere tijd heen te komen. Ik deed veel interviews en ondersteunde diverse festivals en evenementen. Het waren lange dagen met veel reizen en bouwen. Ik speelde of mijn leven er vanaf hing … en misschien was dat ook wel zo. 

Deel dit: