Cheers Kirstie Alley, voor alles.

2013 was voor ons niet een makkelijk jaar, al waren het – zo terugkijkend – vooral luxe-problemen. Onze dochter was twee en had ons leven redelijk op zijn kop gezet. We waren net verhuisd en vonden zo 1-2-3 niet onze draai. We zaten in een gekke werk-situatie waarbij we met onze kleine organisatie in een gedwongen huwelijk moesten samenwerken met een beursgenoteerde moloch vol politiek. Zelf had ik net ‘Improvisatie-theater ontdekt’ dus ook op dat vlak borrelde er van alles.

“Making your way in the world today takes everything you have got.

Taking a break from all your worries sure would help a lot …”

Conform de titelsong van ‘Cheers’ besloten we er een paar weken tussenuit te gaan. We zochten de herfst op in de Verenigde Staten.

Cheers ontdekte ik via North & South, een serie die ik keek vanwege mijn grote held Patrick Swayze. Daar zag ik Kirstie Alley voor het eerst. Zij speelde de sterke en eigengereide vrouw Virgilla Hazard. Toen ze later Shelly Long verving in Cheers verhuisde ik met haar mee. Ze deed dat op zo’n grandioze manier dat Cheers één van de weinige langlopende series is waarvan ik eigenlijk iedere aflevering wel heb gezien. Toen we daar in de buurt waren, moest ik dus even een kijkje nemen in het café gezicht gaf aan het café Cheers.

We hadden een fantastische vakantie in uitgestrekte bossen vol beren en wolven. Maar die weken zullen ons het meeste bijblijven door alle brandweerkranen waar mijn dochter op wilde klimmen. Zoals die gele voor de Mayflower. Het klimmen en spelen duurde en duurde. Uiteindelijk konden we die replica van het schip waarmee de Christelijke Pelgrims naar Amerika kwamen uiteindelijk niet bezoeken. Boeien.

“Als puntje bij paaltje komt, dan is het niet de wetenschap die je overeind houdt, het is de overtuiging, de spirituele kant van het leven, die dat doet, ongeacht welke religie je hebt.” Dat zei Kirstie Alley toen ze haar vroegen waarom ze ondanks haar ziekte zo vrolijk bleef. Oma Rozerood had het niet beter verwoord. Cheers!

Deel dit:

Warme gevoelens bij Theater De Garage

Iedere voorstelling die ik ontwikkel speel ik in een bepaalde vorm tientallen malen op dezelfde plekken, zoals mijn studio, een studio bij mijn regisseur Paul Dekker en de oefenzaal van de Meisner Toneelacademie ‘s-Hertogenbosch. In die zaal speel ik dan ook altijd de eerste voorstellingen waar een paar mensen publiek bij aanwezig is. Warme gevoelens bij Theater De Garage heb ik omdat zij als eerste externe partij ooit mijn voorstelling in de agenda zetten.

Er komt natuurlijk een moment waarop ik met een voorstelling naar buiten ga. Dan ga ik het spelen op plekken waar ik het nog niet eerder gespeeld heb. Dat is een bijzonder gevoel, want iedere locatie heeft zo zijn eigen energie.

Het is niet vanzelfsprekend dat je overal mag spelen. Integendeel, want theaters zijn druk en ruimte en middelen zijn beperkt. Iedere keer als een theater dan voor me kiest en mijn voorstelling in een agenda zet, dan is het alsof de zon mijn hart verlicht.

De eerste keer dat me dat gebeurde was begin 2020 en dat was een bijzonder moment. Mijn voorstelling ‘Zij zagen Oorlog’ was net klaar en we waren met diverse partijen in gesprek over speeldata. Ik had een paar foto’s, maar geen video-promo, geen website, geen nieuwsbrief en geen facebook. Toch besloot Theater de Garage in Venlo om mijn voorstelling voor december 2020 in de agenda te zetten, een onbeschrijfelijk gevoel.

Het prachtige theater is gebouwd in een oude garage en heeft een fantastische zaal met 98 zitplaatsen. Als zoveel theaters draait het op vrijwilligers. Het is werkelijk een geweldige plek om te spelen en ik was wat trots dat ik er een jaar later terug mocht komen met de reprise van ‘Zij zagen Oorlog’. 8 december ben ik er weer en wel met het kerstverhaal Oscar en Oma Rozerood.

Deel dit:

Remake ‘all quiet on western front’ is hype

Actrice Ksenia danst in het groene tegenlicht tijdens voorstelling oscar en oma rozerood. Remake 'all quiet on western front' is hype

In Windesheim kreeg ik complimenten omdat mijn voorstelling zo dicht bij het boek blijft. En dan gaat het niet om de teksten of het verhaal, maar om de intimiteit en de intensiteit. Ik vind het juist de uitdaging om het gevoel dat een boek me geeft over te brengen op toneel. 

Maker ‘All quiet’ heeft boek niet aangeraakt

Dat het ook anders kan bewijst de maker van de remake van ‘All Quiet on the Western Front’, de door Netflix zo gehypte oorlogsfilm. Het is een ware spektakelproductie geworden, maar ik vraag me af of de maker ‘im Westen nichts Neues’, het boek van Erich Maria Remarque, wel gelezen heeft. De meeste essentiële passages komen in de film niet voor en ook het einde wordt ‘alternatief’ ingevuld. Als je de hoofdrolspelers in de film een andere naam geeft, dan gaat geen kenner de beroemde titel op het product plakken.

Rechten titel gekocht voor marketing

Er kunnen best verklaringen zijn voor bepaalde keuzes, maar die komen in de film niet naar voren. Nieuw bedachte verhaallijnen blijven hangen in het niets of leiden af van het originele anti-oorlogsthema. Ik vind dat gek. Je koopt de rechten om de roman en titel te gebruiken en vervolgens schrap je 85%. Het lijkt er bijna op dat de maker een bepaald idee had bij de Eerste Wereldoorlog en dat graag wilde vertellen, maar het om marketingredenen beter vond om er een bekende titel bij te betrekken. 

Wij kochten indertijd juist de rechten op Oscar en Oma Rozerood om de essentie van het verhaal te brengen. En we wilden maar wat graag gebruik maken van de prachtige warme teksten van Eric-Emmanuel Schmitt. 

“Ik vind je mooi, zoals je bent,” zegt Oscar op een gegeven moment tegen zijn grote liefde in ‘Oscar en Oma Rozerood’. Dat geldt ook voor de novelle, en ook voor de roman ‘im Westen nichts Neues’. De boeken zijn met zoveel zorg geschreven. Daar moet je geen karakters of verhaallijnen bij willen bedenken (of weglaten).

Deel dit:

Twee weken te leven

Stel je hebt twee weken te leven? Wat zou je doen? Een vrouw in de rook zoekt naar de essentie van het moment.

Oscar leerde mij dat het leven voor 10% bestaat uit dingen die je overkomen en dat 90% bepaald wordt door hoe je daarop reageert. Dat klinkt wrang, maar wat zou jij veranderen als je nog maar twee weken te leven hebt?

Dat bedoel ik.

Bewust kiezen

Levend voor morgen, raak je nu de toekomst kwijt. Want later is allang begonnen. En vandaag komt nooit meer terug. Dat is van ‘Het Klein Orkest’ met Harrie Jekkers.

Dat heette ooit trouwens “het Groot Orkest”, genoemd naar een Cabaretprogramma. Toen dat mislukte stopten een paar belangrijke muzikanten en leek het doek te vallen voor de band. De overgebleven leden wilden wel door, maar misten onder andere een solo-gitarist die conform de traditie essentieel was voor popmuziek. Omdat ze die niet konden vinden, legden ze die rol neer bij hun toetsenist. Uiteindelijk werd dat orgeltje bepalend voor de karakteristieke sound van ‘Het Klein Orkest’ en maakten ze prachtige (maatschappelijke) liederen als Koos Werkeloos, Oh oh Den Haag, Over de Muur, Laat mij maar alleen en Later is allang begonnen.

Die muziek was er allemaal niet gekomen als Jekkers vast had gehouden aan dat principe van die gitarist. En die kans was best groot, want in de meeste gevallen gaan de meeste mensen onder druk van buiten toch voor de zekerheid van de routine. Ik ben blij dat Het Klein Orkest koos voor de ziel en daarmee het onbekende culturele pad insloeg.

Veel tegenwind

Zelf kreeg ik ook de nodige kritiek toen ik ruim twaalf jaar geleden besloot te stoppen met mijn meer dan fulltime baan in de ICT. Ik wilde mijn gevoel achterna en iets met theater doen. Ik wist niet wat, maar wist wel dat ik in de ICT niet op zijn plek was. Ik ruilde zekerheid en aanzien in voor ‘iets vaags’ in de culture sector, en dat kon niet iedereen waarderen.

Dat is nog vaak zo.

Dan vragen mensen naar mijn baan en zeg ik “actrice”. Dan slikken ze twee keer en draaien ze wat met hun ogen. Dan volgt: “Nee, ik bedoel je echte baan.”

Daar kun je op een paar manieren op reageren, maar ik lach erom en laat de opmerkingen verder voor wat het is. Van binnen heb ik best medelijden met mensen, die vastzitten in een denkpatroon waarin geen plek is voor een culturele sector.

Voor mij telt slechts het hier en nu.

Oefenen, repeteren, schrijven, een decor bouwen en optreden. Jij mag het niet veel vinden, maar voor mij is het alles.

Deel dit:

Kijk een boek in het theater

Kijk een boek in het theater - De afbeelding toont de boek-cover van 'The Green Mile' van Stephen King en de afbeelding uit de film waarin Tom Hanks en Michael Clarke Duncan interactie hebben.

In Oscar en Oma Rozerood speel ik in mijn eentje in ruim twee uur een volledig boek. Veel mensen vinden het bijzonder dat ik een novelle speel, terwijl het toch eigenlijk heel gebruikelijk is. Kijk dus een boek in het theater. In de bioscoop is alles dat je ziet ooit als boek begonnen.

Neem de iconische film ‘The Green Mile’ met oa. Michael Clarke Duncan en Tom Hanks (onder meer te zien via Netflix). Een grandioos verhaal dat qua thematiek over het ongrijpbare raakvlakken heeft met ‘Oscar en Oma Rozerood’ dat ik in theater speel.

De rol van het onderbewustzijn

Die bioscoopproductie van ‘The Green Mile’ begon zijn leven in het hoofd van Stephen King en werd een boek. Ik ben geen uitgesproken fan van King, al waardeer ik zijn levendige schrijfstijl. Waar hij voor mij in uitblinkt zijn de karakters, want die zijn ontzettend geloofwaardig. Een deel van die personages ontstaat volgens de schrijver in bed.

King gelooft in het onderbewustzijn. Hij noemt het ‘de jongens in de kelder’. Hij gebruikt ze in zijn werkproces om zijn verhalen te maken. Als hij niet verder komt, dan vertrouwt hij erop dat ‘de jongens in de kelder’ tijdens het slapen het verhaal of het personage verder helpen.

De wereld door de ogen van Oscar

Schmitt, de schrijver van Oscar en Oma Rozerood, noemt het een innerlijke openbaring die elke mens in zijn leven herhaaldelijk doormaakt. Het was een mystieke ontmoeting in de Sahara die de filosoof Schmitt inspireerde tot een onderzoek naar het ongrijpbare. Hij dook uitgebreid in diverse religies en schreef er een serie boeken over. Daarover zegt hij: “Het gaat mij niet om religie, want hoe je die innerlijke kracht uitlegt is persoonlijk. Ik ben geïnteresseerd in de wijsheid die achter de spiritualiteit schuilgaat.”

Oscar en Oma Rozerood is een prachtig verhaal over een aantal essentiële aspecten van zo’n zoektocht. In het theater maak ik je deelgenoot van de ontdekkingsreis van Oscar. Je ziet de wereld door zijn ogen en hoort zijn filosofische overpeinzingen. Die zijn grappig, soms zelfs hilarisch. Het is met zoveel zorg en liefde opgeschreven en er zit zoveel wijsheid in dit verhaal, het is mijn plicht om iedere voorstelling recht te doen aan de intentie van de dappere Oscar.

Deel dit:

Tien verschillende hoofdrollen

Ksenia staat als dromende Oscar in de zwarte ruimte. Het is één van de tien verschillende hoofdrollen die ze speelt. Een roze gloed op de rug is het bewijs dat Oma Rozerood in de buurt is.

In het toneelstuk Oscar en Oma Rozerood speel ik in mijn eentje zo’n tien rollen. De één is groter dan de ander. In bovenstaande foto ben ik een dromerige Oscar, één van de tien verschillende hoofdrollen die ik speel. De roze gloed toont aan dat Oma Rozerood niet ver weg is. De rollen wissel ik razendsnel af.

De voorstelling krijgt daardoor een zeer dynamisch karakter is is erg leuk om naar te kijken. Dat lees je ook in de recensies. De Theaterkrant roemt de speelse vertelvorm. Hier in Salland heeft het over een energieke vertelling. Bezoekers waarderen het, zo blijkt uit de nagesprekken.

Het is uitdagend om een andere persoon neer te zetten. Niet een andere persoon te spelen, maar echt te zijn. Dat is het prachtige van het spelen van tien verschillende hoofdrollen. Je ziet me voor je neus veranderen.

Dat is ook het mooie aan toneel in een theater. Je zit erbij en maakt het mee. Je voelt het, want het raakt je.

Dat ook een keer meemaken? Bezoek mijn speellijst en zie of ik met toneelvoorstelling Oscar en Oma Rozerood de komende tijd in een theater in de buurt speel!

Deel dit:
lees meer

Hallo Oscar!

Ksenia speelt een jongetje dat op bed zit te peinzen over het leven, want alleen onbelangrijke vragen hebben een duidelijk antwoord. Hallo Oscar!

Een goede voorbereiding is belangrijk om goed te kunnen schakelen tussen diverse voorstellingen. In de zomerperiode speelde ik ‘Zij zagen Oorlog’ en try outs van ‘Liederen uit de Joodse Diaspora’. Maar de komende maanden speel ik voornamelijk de theatershow ‘Oscar en Oma Rozerood’, dus hallo Oscar!

De voorbereiding op die tournee begint met het herhalen van de tekst. Dat is veel werkt, maar absoluut geen straf. Integendeel, want topschrijver Eric-Emmanuel Schmitt heeft een pareltje afgeleverd.

Dat erkennen ook de media:

– Trouw: “Een juweeltje.”

– Volkskrant: “Een natuurtalent, virtuoos en geestig.”

– NRC: “Grappig en warm.”

– De T: “Magische schrijver.”

Het is niet voor niets een wereldwijde bestseller. Het boek is in tientallen talen beschikbaar en zo’n vertaling komt niet zomaar tot stand, zo weet ik inmiddels.

In de contacten met schrijver en zijn agent heb ik zelf ook ondervonden hoe kritisch ze staan ten opzichte van kunstzinnige bewerkingen en uitvoeringen. Mijn ideeën, CV, regisseur en productieteam werden kritisch doorgenomen en aangeleverd beeldmateriaal werd tot op de pixel bestudeerd.

“Een prachtige vertolking” was de conclusie en die wordt inmiddels door recensenten onderschreven:

– Theaterkrant: “Speels, ontroerend en grappig. Boeiend tot en met de laatste seconde.”

– HIS: “Een filosofische spiegel van het leven. Hoopvol en grappig. Ksenia is een geweldige actrice.”

Dus vouw ik vandaag de was op, terwijl ik breed glimlachend de teksten herhaal. En terwijl mijn vingers spelen met wasknijpers komt de hele cast uit de voorstelling voorbij, zoals Oscar en zijn ouders, Dr. Düsseldorf, Popcorn, Bacon, Peggy Blue en natuurlijk Oma Rozerood.

Het is echt een heerlijk verhaal.

#theater #theatervoorstelling #kseniamarasanova

#motivationmonday #motivatiemaandag

Deel dit:

De eerste Oscar en Oma Rozerood

Ksenia speelt theatervoorstelling Oscar en Oma Rozerood en blijft twee uur boeiend en ontroerend.

De kleine veelzijdige soliste Marasanova weet je met haar even veelzijdige olievat twee uur lang te boeien en te ontroeren, aldus recensente Rosalie Fleuren in De Theaterkant. Recensent Martin van der Hooft bezocht eerder dit jaar Zij zagen Oorlog en reisde voor de eerste Oscar en Oma Rozerood naar Amsterdam: “Marasanova liet haar publiek nog maar eens zien dat ze een fantastische actrice is, iemand die in staat is om je binnen één tel om te laten slaan van een traan naar een glim- of zelfs een schaterlach.”

Donderdag 9 juni speelde ik in Amsterdam mijn theatervoorstelling Oscar en Oma Rozerood voor publiek. Ik had eerder wel een aantal besloten try-outs gespeeld voor familie, vakmensen en vrienden. Maar de eerste openbare voorstelling is toch altijd extra bijzonder. 

Met gezonde spanning liep ik naar de bar waar een groot aantal bezoekers nog stond na te praten. Veel kwamen uit de stad, maar er waren ook toeschouwers uit Apeldoorn, Beekbergen, Lelystad, Utrecht, Almere en de Betuwe. Ik sprak uitgebreid met een aantal van hen. Mensen waren geraakt door het verhaal en de voorstelling. Ze noemden de theatervoorstelling ’grappig’, ‘verrassend’ en ‘ontroerend’. 

Ook de volgende dag bleven de reacties binnenkomen. Mensen hadden er een nachtje over geslapen en waren er nog vol van. Ieder mailtje of app-je voelde als een warme douche en deelde ik met het hele team zoals Regisseur Paul Dekker, de crew van de techniek en de productie. 

Theaterkrant

Rosalie Fleuren bewees met haar recensie in De Theaterkrant dat compact, spitsvondig en elegant formuleren niet is voorbehouden aan Eric-Emmanuel Schmitt, de schrijver van de novelle Oscar en Oma Rozerood waar ik mijn theaterstuk op baseerde. Ze noemt me een Peter Pan en complimenteert mijn talentvolle olievat. Het bracht een grote glimlach op mijn gezicht. 

Hier in Salland

Martin van der Hooft zoekt in alles het menselijk aspect. Mijn vorige voorstelling Zij zagen Oorlog raakte hem diep en dat was reden voor hem om in zijn overvolle agenda tijd te maken voor ruim twee uur theater in Amsterdam. Hij kwam letterlijk tussen twee shows door kijken, want toen wij stonden na te borrelen was hij aan de andere kant van de binnenstad alweer druk met DJ Hans Stroeve.

Ondanks dat de spanning van de eerste keer nu weg is, wordt het plezier er bij mij niet minder om. “Bekijk iedere dag alsof het de eerste keer is”, zo concludeert Oscar in mijn theatervoorstelling. Beter kan hij mijn levensmotto niet typeren. 

Deel dit:
lees meer

Hij had maar 14 maanden ALS

Nico was altijd vrolijk, werd onlangs 65 en overleed aan de gevolgen van ziekte ALS. Op de foto speelt hij met de dochter van Ksenia. Hij had maar 14 maanden ALS.

Vandaag overleed ome Nico. Hij was altijd vrolijk en altijd gezellig. Eindeloos tijd had hij om mijn kleine meid iets uit te leggen of voor te doen. 65 jaar werd hij. Hij had maar 14 maanden ALS.

ALS is een ziekte in de zenuwcellen die de spieren aansturen. De exacte oorzaak is niet bekend. De motorische zenuwcellen sterven af en daardoor vallen spieren één voor één uit.

In Nederland krijgen 500 mensen per jaar ALS en er gaan er jaarlijks ook 500 dood. Deze groep is te klein voor de industrie om daar commercieel voordeel uit te halen. Financiering moet daarom uit particuliere hoek komen.

Een kwart van alle recette van mijn tournee met ‘Oscar en Oma Rozerood‘ gaat daarom naar onderzoek naar de oorzaak van ALS.

Voor Nico is dat te laat, maar wie weet wie we er wel mee kunnen redden.

Deel dit:

Kwart van de recette voor ALS-onderzoek

Ksenia speelt Oscar en Oma Rozerood en doneert een kwart van de recette aan ALS-onderzoek.
Kwart van de recette voor ALS-onderzoek

Op 9 juni speel ik Oscar en Oma Rozerood voor het eerst. En ik heb er ontzettend veel zin in. We hebben ook besloten een kwart van de recette van de toernee te goede te laten komen aan ALS-onderzoek en ALS-Patiëntenverenigingen.

Wat is Leven?

De hoofdpersoon in het prachtige sprookje op zoek naar de essentie van Leven is Oscar en hij lijdt aan leukemie. Toen het boek ruim 20 jaar geleden geschreven werd, was deze ziekte voor bijna iedereen die het kreeg dodelijk. Dankzij veel wetenschappelijk onderzoek is dat tegenwoordig gelukkig anders.

Met de spierziekte ALS zijn we nog lang niet zover. Sterker nog, de wetenschap heeft nog geen idee waar de aandoening vandaan komt, laat staan hoe het te behandelen.

ALS onderzoek commercieel niet interessant

Het aantal patiënten is klein en het ziekbed kort. Het is voor de industrie daarom commercieel bezien niet interessant om intensief onderzoek te doen naar een succesvolle behandelmethode.

Financieringen van onderzoeken worden betaald door overheden, uit particuliere donaties en van bijdragen van niet-overheidsinstellingen zoals de Stichting ALS Nederland. Wij hebben besloten een kwart van de ticket-verkopen ter beschikking te stellen aan onderzoek ten behoeve van ALS en ALS-Patiënten verenigingen.

Voor Nico is het te laat, want die had maar 14 maanden ALS. Maar wie weet wie we er wel mee helpen.

Deel dit: