Bij de NOS lees ik berichten dat Armenië de blik op de EU richt nu de relatie met Rusland bekoeld is. Het is andersom, want de relatie met Rusland kwam onder druk toen de EU zich jaren terug al op Armenië stortte talloze handelsdeals sloten. Brussel doet er werkelijk alles aan om Rusland daar weg te krijgen, maar heeft nog geen idee hoe ze de Russische troepen het land uit krijgen. Wel een puntje van aandacht, want als we niet oppassen, dan wordt Armenië het kind van de rekening, zodra Rusland het rond Oekraïne rustiger krijgt (of extra troepen mobiliseert).
Armenië is voor mij een goede reisbestemming, omdat ik hier zonder gedoe mijn Russische- en Wit-Russische familie kan ontmoeten. Sancties verhinderen onze reguliere locaties, zoals bij ons in Nederland of bij hen. Armenië biedt visumvrije reismogelijkheden voor alle kanten, is veilig, buitengewoon tof en inspirerend, en heeft een Opera die tamelijk okay is. Veel pluspunten dus. Eerder vergeleek ik het land qua positie en sfeer vorig jaar met wat ik weet over Portugal in de Tweede Wereldoorlog.
Enfin, de EU loopt al wat jaartjes in Armenië de deur plat en hield er de afgelopen 4 en 5 mei in Jerevan de eerste bilaterale top. Dat moeten we vooral zien als een steun in de rug voor de zittende president Nikol Pashinyan die op 7 juni wederom de verkiezingen moet zien te winnen.
En dat is geen gelopen koers, hoewel hij kan rekenen op de steun van het grootste deel van de jongeren. Zij delen zijn visie dat pijn uit het verleden niet een rooskleurige toekomst in de weg moet staan en zij snappen dus de consessies die zijn gedaan voor vrede met Azerbaijan. De jeugd is optimistisch en maakt volop gebruik van de nieuwe economische mogelijkheden, juist geboden dankzij goede relaties met de EU.
Maar de ouderen willen terug naar de grote tiet van grote broer Rusland. De corruptie die daarvoor terugkomt nemen ze voor lief. Zij hechten aan claims op delen van (bv) Azerbaijan en zien weinig in vrede. Ze willen dat het gevoerde economische beleid van pragmatiek en realisme per direct plaats maakt voor iets gestoeld op tradities.
Tot 7 juni zal de EU alles uit de kast trekken om hun kandidaat aan de overwinning te helpen. Op radio, tv en internet vliegen de door Brussel betaalde advertorials je om de oren. Beelden van ministers uit EU-landen die deals tekenen en zakken geld komen brengen, worden zo’n beetje als testbeeld gebruikt want de Armeense staatsomroep slaapt nooit. En ja, dat geeft Poetin zeker hoofdpijn.
Gek genoeg is de EU nog niet in staat geweest om uit te leggen wat ze precies gaat doen als Rusland zijn in Armenië gelegerde troepen op trektocht stuurt. Of wanneer een paar bataljons groene mannetjes de “Armeense Krim” bezetten. Maar van de situatie in Oekraïne hebben we geleerd dat Brussel snel van niets weet wanneer de vlam in de pan slaat.