In de Sovjet-Unie leerde de communistische partij mij dat homoseksualiteit een ziekte is, waarvoor je behandeld moest worden. Homoseksualiteit was ook een misdaad. Joden hadden het niet makkelijk in die socialistische heilstaat, maar voor homoseksuelen waren er strafkampen en daar werden ze gruwelijk behandeld.
Patat had ik zin in. Na een lange inspannende theaterdag waren we onderweg naar huis. Ik zocht een snackbar op in Amersfoort en leidde ons er naartoe. We parkeerden en stapten uit. Mijn man zag de handgeschreven reclameborden en constateerde op basis van het aanbod dat het een goede tent moest zijn.
Een zomerbries waaide door de openstaande kloosterramen. Buiten klepperden de ooievaren die voor het seizoen op het dak van het Klooster van Museum Elburg wonen. Binnen speelde ik Tapas voor de allereerste in het openbaar. Het deed me heel goed om een aantal bekende gezichten te zien. Sommigen kwamen helemaal uit Emmen.
Mijn voorstellingen beginnen over het algemeen met een idee dat ik heb. Of een gevoel waar ik iets mee wil. Tapas begon met een duidelijk verzoek: of ik voor een festival een overzichtsvoorstelling van mijn werk kon maken, met een totale duur van ca. 20-25 minuten. Overzichtsvoorstelling voor een festival Een overzichtsvoorstelling?
Druk aan het werk met een nieuwe korte voorstelling “Naar Berlijn”. Deze vertelt het verhaal over de tweede wereldoorlog in het oosten van Europa. Het gaat niet over grote getallen of veldslagen, maar zijn persoonlijke verhalen van individuele mensen.
De allereerste try-out van een nieuwe voorstelling is altijd bijzonder. Dit keer dubbel speciaal, omdat het de eerste voorstelling is die ik bewust voor jongeren maakte. Een aantal persoonlijke liederen maakte dat ik echt wel een drempeltje over moest voordat ik hem durfde te spelen.