2025

Voordat ik opkom sta ik altijd achter de schermen te wachten. En in de introductie bedanken we altijd alle vrijwilligers die zo’n optreden mogelijk hebben gemaakt. Dat zijn mensen die theaters onderhouden, of een locatie tot theater ombouwen.

De Rendieren van Sinterklaas zijn in het oosten van Oekraïne op pad met cadeaus. In mijn laatste nieuwsbrief meer hierover.

Elke voorstelling bereikt een keer het moment dat je er voor het eerst mee naar publiek gaat. Het product is dan verre van klaar, maar als maker zoek ik dan een emotionele terugkoppeling op de grote lijnen. Klopt het verhaal bijvoorbeeld? En zijn overgangen goed? Passen de liederen? En meer van dat soort dingen.

Mijn verse nieuwsbrief is uit. Lees hem hier.

Tot dusver heb ik die hele verkiezingscampagne aan me voorbij laten gaan. Maar aangezien ik voor theaterwerk en filmopnames een paar dagen naar het buitenland moet, ga ik iemand machtigen om voor me te stemmen. Daarom keek ik gisteren via de socials wat video’s terug, nadat ik eerder al een aantal programma’s doorlas.

In Berlijn bezocht ik gisteren de premiere van de musical Little Shop of Horrors, gespeeld door het onafhankelijke gezelschap Encore. Zo’n 15 acteurs/zangers speelden met een live-band van acht muzikanten een show die ruim twee uur duurt. Het was vermakelijk en leerzaam. De Little Shop of Horrors is een noodlijdende plantenwinkel in een Amerikaanse Vogelaarswijk.

Het westen is verrot en Amerika is de belichaming van het grote kwaad. Dat leerden we vroeger op school in de Sovjet-Unie. We renden regelmatig naar schuilkelders als oefening voor het moment dat de bom zou vallen. Want het was onvermijdelijk dat onze mooie USSR door het arrogante westen naar de steentijd zou worden gebombardeerd.

Ze was extreem rijk en liet bij haar overlijden in 1615 haar hele vermogen na aan haar nageslacht. Niet aan haar directe kinderen, maar aan generaties nakomelingen. Iedere telg die trouwde kon zich melden en kreeg gedurende tien jaar een jaarlijkse uitkering voor de kinderkamer.

In drie dagen speel ik het Annatheater drie verschillende voorstellingen. Het zijn avondvullende solo-producties. In het Annatheater in Helmond Per voorstelling: Euro 15,- Passe Partout die toegang geeft voor alle voorstellingen: Euro 35,- Theater dat je echt raakt We maken voorstellingen die je beleeft. Je wordt erin gezogen. En het raakt je echt.

Liftend kwam ik als migrant naar Nederland. Hier wilde ik wonen. Ik vond werk en leerde de taal met de Nederlandse radio. Dit werd mijn land, want ik hou van de lachende mensen en waardeer het dat je politie gewoon de weg kunt vragen. Jaren later verloochende ik in een interview mijn afkomst.

In zijn nieuwste theatershow “De Laffe Verlosser” is Hans Teeuwen zowel talkshowhost als de alwetende bekende Nederlander. En terwijl de host vooral met zichzelf bezig is, kopt Teeuwen als expert allerhande dooddoeners door open deuren. In bijzinnen fileert hij de rafelrandjes van de samenleving.

Over mijn baantje in mijn laatste jaar in de USSR, wapenhandel en cola. Of zoiets.Nieuwe Kakofonie – mijn laatste jaar in de USSR

Vannacht zat ik de documenten die Google publiceerde over hun gedrag in oa. corona-tijd door te lezen, omdat ik de adrenaline na mijn voorstelling in Emmen een plek moest geven. De verklaring van Google gaat over censuur in onze mooie Westerse wereld en mikt vooral op Biden en de EU.

Ze is weduwe en ook moeder. Haar toespraak tijdens de begrafenis van haar jonge man ontroerde me tot op het bot. Vol liefde en warmte. Een schril contrast met de “verkiezings-rant” van De Donald (en van velen wereldwijd, links en rechts). Erika Kirk, vechtend tegen de tranen: “That young man ….

Daar staat ze dan. Met een hooivork in een donkere kelder. Op de grond ligt een gewonde man. Hij is verantwoordelijk voor de dood van haar gezin. Ze weet niet of hij daar zelf bij betrokken was. Maar hij draagt hetzelfde pak als de daders, dus wat maakt het verder uit?

Op 26 September speel ik “Zij zagen Oorlog” in Het Koetshuis in Antwerpen. Dat is voor mij om heel veel redenen een hoogtepunt. De belangrijkste is Paul Dekker, die op veel vlakken ongelofelijk belangrijk voor me is.

Onze vlucht uit de USSR herinner ik me als een stressvolle busreis die eindigde met het eten van de lekkerste worstjes ooit in Boedapest. De volgende dag werden we doorgestuurd en verlieten we het land. Dat reis in dat vliegtuig is één van de meest dierbare herinneringen die ik heb.

We herdenken deze maand dat de Amerikanen 80 jaar geleden met 2 atoombommen een einde maakten aan de Tweede Wereldoorlog. Die bombardementen en de nasleep koste het leven aan honderdduizenden mensen, voornamelijk burgers.

Het is het proces dat me raakt, de eenvoud en efficiency, alles gericht op volume. Mensen worden tot nummer gemaakt en als product via gaskamers en crematoria verwerkt. 15.000 per etmaal. Dag in, dag uit, in weer en wind. Een bezoek aan de moordfabriek Auschwitz-Birkenau brengt me heftig van mijn stuk.

Op een zonovergoten dag wandel ik in Krakau door de stad. Ik ben er om onderzoek te doen voor een voorstelling van me. Plots hoor ik Joodse muziek, en zie aanprijzingen in het Hebreeuws en Jiddisj. Bij een cultureel centrum hangen foto’s van gegijzelde Israëliërs. De deuren van een synagoge staan wagenwijd open.