Blog

Vrede heeft vrouwen nodig, want het uitgeven van andermans geld is net zo makkelijk als het betalen met andermans bloed.

De wereld kan de krant lezen via het Europese zusje Novaya Gazeta Europe, die in Letland zetelt.

Ik kan nog even doorgaan, maar dit lijken me genoeg redenen om niet in Qatar te willen racen. Dus ik snap die motorcoureurs en Formule 1 teams wel.

Gevoerd door de selectiviteit van media stoppen we watgraag onze kop in het zand. Net als mijn tegenspeler Arthur in de Dood van de Handelsreiziger.

Met de monsters, bloed, demonen en andere apocalyptische meuk is Halloween precies het tegenovergestelde van Sinterklaas.

Van Borsjt tot Pindakaas is een brug tussen de wereld van de vluchteling en hun klasgenootjes wiens voorouders hier al generaties wonen.

Dat onderwijs wordt trouwens door de VN gefinancierd. Zolang we daar naar kijken, hebben de pacifistische partijen geen kans van slagen

In de taxi praten we over de verkiezingen in Israël.

Ontbijt met mijn moeder. Ze is 80. We zitten in een hip restaurant in Haifa. Het is hier druk en levendig. Ik zie Druzen, Moslims en Joden.

Om moeilijke discussies te voorkomen, verstopt ze zich daarom in de Nederlandse, zoals ik me vroeger verstopte de achternaam van mij vader.

Op verzoek maak ik een eenmalige voorstelling voor de Internationale Herdenkingsdag voor de Holocaust op 27 januari.

Boeken lezen is gezond. Het stimuleert je verbeeldingskracht. Je kunt je daardoor beter inleven in een ander. Boeken maakten me de actrice die ik ben.

Maar ik speel de personages niet, ik word ze. Ik ervaar wat ze meemaken. Mijn emoties op het podium zijn niet gespeeld, maar echt. En dat voel je.

Zolang het politieke links en midden die kiezers blijft wegzetten als criminelen en domme, boze burgers, voeden ze dat negatieve gevoel dat die inwoners hebben over de Staat.

Vrijheid is niet vanzelfsprekend

Het zijn van die stressvolle, oog door de naald, situaties waar ik bij zo’n presentatie van - in dit geval een nieuwe iPhone - aan terug moet denken.

Voor de vierde aflevering van de podcast Een Koelwagen voor Nadiia van De Correspondent verzorgde ik een voice-over. Luister hem hier.

De financiering en kwaliteit van het Nederlandse onderwijs geeft me zeer heftige USSR-vibes.

15 x per jaar verstuur ik een persoonlijke nieuwsbrief met historische weetjes over de regio's waar ik gewoond heb en informatie over voorstellingen.

Het gebruik van cookies is op deze website per vorige maand afgeschaft. Als u nu op mijn website komt, dan tel ik de bezoeker en that's it.

Een voice-over voor een podcast-serie van De Correspondent.

Dat nieuwe museum in Neurenberg leerde me hoe de nazi-beweging het intelligente en zelfbewuste deel van de Duitse bevolking wist te bereiken.

Bruls spelt weggetreiterde Alex van Halen een lintje op, maar vergeet het beschaamde verleden te benoemen.

Die voorstelling over vluchten en integreren. Over Oost-Europese en Joodse cultuur. En over identiteit en diversiteit.

Van Borsjt tot Pindakaas is Ksenia's nieuwe schoolvoorstelling over vluchten en integreren; over Oost-Europese - en Joodse cultuur; en over identiteit en diversiteit. Ksenia houdt van Nederland, maar wanneer is ze eigenlijk een Nederlandse?

In de Sovjet-Unie leerde de communistische partij mij dat homoseksualiteit een ziekte is, waarvoor je behandeld moest worden. Homoseksualiteit was ook een misdaad. Joden hadden het niet makkelijk in die socialistische heilstaat, maar voor homoseksuelen waren er strafkampen en daar werden ze gruwelijk behandeld.

Patat had ik zin in. Na een lange inspannende theaterdag waren we onderweg naar huis. Ik zocht een snackbar op in Amersfoort en leidde ons er naartoe. We parkeerden en stapten uit. Mijn man zag de handgeschreven reclameborden en constateerde op basis van het aanbod dat het een goede tent moest zijn.

Een zomerbries waaide door de openstaande kloosterramen. Buiten klepperden de ooievaren die voor het seizoen op het dak van het Klooster van Museum Elburg wonen. Binnen speelde ik Tapas voor de allereerste in het openbaar. Het deed me heel goed om een aantal bekende gezichten te zien. Sommigen kwamen helemaal uit Emmen.

Mijn voorstellingen beginnen over het algemeen met een idee dat ik heb. Of een gevoel waar ik iets mee wil. Tapas begon met een duidelijk verzoek: of ik voor een festival een overzichtsvoorstelling van mijn werk kon maken, met een totale duur van ca. 20-25 minuten. Overzichtsvoorstelling voor een festival Een overzichtsvoorstelling?

Druk aan het werk met een nieuwe korte voorstelling “Naar Berlijn”. Deze vertelt het verhaal over de tweede wereldoorlog in het oosten van Europa. Het gaat niet over grote getallen of veldslagen, maar zijn persoonlijke verhalen van individuele mensen.

De allereerste try-out van een nieuwe voorstelling is altijd bijzonder. Dit keer dubbel speciaal, omdat het de eerste voorstelling is die ik bewust voor jongeren maakte. Een aantal persoonlijke liederen maakte dat ik echt wel een drempeltje over moest voordat ik hem durfde te spelen.

Al vroeg was ik op straat. Poolse liederen op m’n oortjes en rennen. Ik genoot van iedere stap en kwam een uur later voldaan thuis. Daarna wandelden we op ons gemak de stad in om een Wit-Russische vriend te bezoeken. Hij is gevlucht naar Polen en woont er maar wat graag.

In 1928 bezochten 700 genodigden de opening van de nieuwe Synagoge in Enschede, nog altijd de mooiste van West-Europa. In 1945 was bijna de helft van hen vermoord om wie ze waren, niet om hun daden. In de Synagoge vind je ter herinnering een foto bij hun zitplaats.

Tweemaal speelde ik mijn theatervoorstelling Zij zagen Oorlog in een overvol huis op Vestingval in het hart van de prachtige Hanzestad Elburg. Het elfdaagse festival geeft met kunst, dans, muziek, eten en theater bezoekers de gelegenheid de geest te verruimen. Ik genoot van de goede organisatie en de gastvrijheid.

“De oude stad van Elburg is sprookjesachtig mooi, met de warmte van de protestantse gemeenschap als het hoogst haalbare. Ze hebben alles bereikt wat in de Bijbel staat.” Het is een Russische vluchteling die tijdens het Vestingval Verbindingsdiner zegt wat ik zo dikwijls voel als ik ergens mijn theatershow “Zij zagen Oorlog” heb gespeeld.

De zwarte tulp staat voor totale toewijding en liefde, voor veerkracht en het overwinnen van uitdagingen. In de Islamitische cultuur is het een symbool voor de goddelijke perfectie en overvloed.

Bij de NOS lees ik berichten dat Armenië de blik op de EU richt nu de relatie met Rusland bekoeld is. Het is andersom, want de relatie met Rusland kwam onder druk toen de EU zich jaren terug al op Armenië stortte talloze handelsdeals sloten.

“Moi”, zei een wildvreemde in het voorbijgaan tegen me. De hartelijke groet overviel me. Want wat moest die snuiter van me? Toen ik geschrokken omkeek, zag ik alleen de rug van een man die op weg leek naar de buurtsuper even verderop.

Mijn grootouders spraken in de USSR onderling Jiddisj, al probeerden ze dat voor mij verborgen te houden. Ze vonden het beter dat ik van die Joodse achtergrond niets mee zou krijgen, want in de USSR was je als Jood een tweederangs burger. Maar de slaapliedjes die ze voor me zongen nestelden zich in mijn hart.

Op de Ierse TV zag ik een interview met Boy George, het icoon dat voor San Marino meedoet aan het Eurovisie songfestival. Zijn open mind doet me sterk denken aan Boris Grebenshchikov, waar ik onlangs nog met mijn dochter naartoe ging. In de USSR zong Grebenshchikov vroeger over straatvegers en wakers.