Elke maand gratis nieuwsbrief:

Twee weken te leven

Stel je hebt twee weken te leven? Wat zou je doen? Een vrouw in de rook zoekt naar de essentie van het moment.

Oscar leerde mij dat het leven voor 10% bestaat uit dingen die je overkomen en dat 90% bepaald wordt door hoe je daarop reageert. Dat klinkt wrang, maar wat zou jij veranderen als je nog maar twee weken te leven hebt?

Dat bedoel ik.

Bewust kiezen

Levend voor morgen, raak je nu de toekomst kwijt. Want later is allang begonnen. En vandaag komt nooit meer terug. Dat is van ‘Het Klein Orkest’ met Harrie Jekkers.

Dat heette ooit trouwens “het Groot Orkest”, genoemd naar een Cabaretprogramma. Toen dat mislukte stopten een paar belangrijke muzikanten en leek het doek te vallen voor de band. De overgebleven leden wilden wel door, maar misten onder andere een solo-gitarist die conform de traditie essentieel was voor popmuziek. Omdat ze die niet konden vinden, legden ze die rol neer bij hun toetsenist. Uiteindelijk werd dat orgeltje bepalend voor de karakteristieke sound van ‘Het Klein Orkest’ en maakten ze prachtige (maatschappelijke) liederen als Koos Werkeloos, Oh oh Den Haag, Over de Muur, Laat mij maar alleen en Later is allang begonnen.

Die muziek was er allemaal niet gekomen als Jekkers vast had gehouden aan dat principe van die gitarist. En die kans was best groot, want in de meeste gevallen gaan de meeste mensen onder druk van buiten toch voor de zekerheid van de routine. Ik ben blij dat Het Klein Orkest koos voor de ziel en daarmee het onbekende culturele pad insloeg.

Veel tegenwind

Zelf kreeg ik ook de nodige kritiek toen ik ruim twaalf jaar geleden besloot te stoppen met mijn meer dan fulltime baan in de ICT. Ik wilde mijn gevoel achterna en iets met theater doen. Ik wist niet wat, maar wist wel dat ik in de ICT niet op zijn plek was. Ik ruilde zekerheid en aanzien in voor ‘iets vaags’ in de culture sector, en dat kon niet iedereen waarderen.

Dat is nog vaak zo.

Dan vragen mensen naar mijn baan en zeg ik “actrice”. Dan slikken ze twee keer en draaien ze wat met hun ogen. Dan volgt: “Nee, ik bedoel je echte baan.”

Daar kun je op een paar manieren op reageren, maar ik lach erom en laat de opmerkingen verder voor wat het is. Van binnen heb ik best medelijden met mensen, die vastzitten in een denkpatroon waarin geen plek is voor een culturele sector.

Voor mij telt slechts het hier en nu.

Oefenen, repeteren, schrijven, een decor bouwen en optreden. Jij mag het niet veel vinden, maar voor mij is het alles.

Deel dit:

Kijk een boek in het theater

Kijk een boek in het theater - De afbeelding toont de boek-cover van 'The Green Mile' van Stephen King en de afbeelding uit de film waarin Tom Hanks en Michael Clarke Duncan interactie hebben.

In Oscar en Oma Rozerood speel ik in mijn eentje in ruim twee uur een volledig boek. Veel mensen vinden het bijzonder dat ik een novelle speel, terwijl het toch eigenlijk heel gebruikelijk is. Kijk dus een boek in het theater. In de bioscoop is alles dat je ziet ooit als boek begonnen.

Neem de iconische film ‘The Green Mile’ met oa. Michael Clarke Duncan en Tom Hanks (onder meer te zien via Netflix). Een grandioos verhaal dat qua thematiek over het ongrijpbare raakvlakken heeft met ‘Oscar en Oma Rozerood’ dat ik in theater speel.

De rol van het onderbewustzijn

Die bioscoopproductie van ‘The Green Mile’ begon zijn leven in het hoofd van Stephen King en werd een boek. Ik ben geen uitgesproken fan van King, al waardeer ik zijn levendige schrijfstijl. Waar hij voor mij in uitblinkt zijn de karakters, want die zijn ontzettend geloofwaardig. Een deel van die personages ontstaat volgens de schrijver in bed.

King gelooft in het onderbewustzijn. Hij noemt het ‘de jongens in de kelder’. Hij gebruikt ze in zijn werkproces om zijn verhalen te maken. Als hij niet verder komt, dan vertrouwt hij erop dat ‘de jongens in de kelder’ tijdens het slapen het verhaal of het personage verder helpen.

De wereld door de ogen van Oscar

Schmitt, de schrijver van Oscar en Oma Rozerood, noemt het een innerlijke openbaring die elke mens in zijn leven herhaaldelijk doormaakt. Het was een mystieke ontmoeting in de Sahara die de filosoof Schmitt inspireerde tot een onderzoek naar het ongrijpbare. Hij dook uitgebreid in diverse religies en schreef er een serie boeken over. Daarover zegt hij: “Het gaat mij niet om religie, want hoe je die innerlijke kracht uitlegt is persoonlijk. Ik ben geïnteresseerd in de wijsheid die achter de spiritualiteit schuilgaat.”

Oscar en Oma Rozerood is een prachtig verhaal over een aantal essentiële aspecten van zo’n zoektocht. In het theater maak ik je deelgenoot van de ontdekkingsreis van Oscar. Je ziet de wereld door zijn ogen en hoort zijn filosofische overpeinzingen. Die zijn grappig, soms zelfs hilarisch. Het is met zoveel zorg en liefde opgeschreven en er zit zoveel wijsheid in dit verhaal, het is mijn plicht om iedere voorstelling recht te doen aan de intentie van de dappere Oscar.

Deel dit:

Busje komt zo

We gingen even een busje kopen, omdat we steeds meer spullen mee moeten nemen voor de theatervoorstelling Oscar en Oma Rozerood. Althans, ‘even’ was het idee. Want hoe complex kan het zijn? We hebben geen exotisch ding nodig en marktplaats staat vol met auto’s op zoek naar een nieuwe functie. En met ‘busje komt zo’ in ons hoofd begon een onwerkelijke speurtocht door wat een hele dubieuze branche blijkt te zijn.

Er werkt veel schorremorrie in de autobranche

In het proces heb ik ontmoette ik tig autoverkopers en de meesten maakten geen integere indruk. Integendeel zelfs, want ook bij dealers van gerenommeerde merken lopen toch veel zwendelaars rond.

In de meeste gevallen belde ik vooraf over een specifieke auto en kreeg ik telefonisch alle informatie. Als ik hem dan liet reserveren en ik max 2 uur later ter plaatse was voor een proefrit, dan bleek de bus vaak “echt net verkocht” en werd me vervolgens iets aangeboden dat ze ‘bij toeval’ net binnen hadden gekregen en dat er op leek (als in: 4 wielen en een stuur).

In een aantal gevallen belde ik met grote dealers die meerdere vestigingen hadden en dan maakte ik via een receptie een afspraak om bij een locatie om de hoek een specifieke auto te bekijken. Eenmaal bij die vestiging aangekomen bleek dat ze daar geen idee hadden waar ik voor kwam of wat ik precies zocht. De receptie had dus maar wat gelogen over auto’s, beschikbaarheid en locatie.

Vaak boeide het de verkoper ook niet hoe ik bij zijn vestiging was gekomen, maar ging hij (altijd een hij) direct met mij achter zijn computer zitten om op zijn website te zoeken naar iets dat mij paste. Alsof ik zelf niet op internet kan zoeken naar een auto.

Mijn neef Lucas hield de moed erin

Na een week of drie speuren en talloze bezoeken was ik het vertrouwen in de auto-branche redelijk kwijt. Dankzij het optimisme van mijn neef bleef ik doorzoeken.

Uiteindelijk vond ik bij Nijmegen een keurige witte Vito. Aangezien het niet het merk/model is dat ik primair zocht, checkte ik bij een een vriendin wat ik ervan moest vinden. Zij heeft poffertjesimperium JoJo Poffertjes met marktkramen, een aantal historische foodtrucks voor bedrijfsevenementen en diverse Vito’s voor het beulwerk. Na een positieve reactie ging ik op bezoek bij de auto-dealer die de bus in de verkoop had.

De Vito stond niet in de showroom, want daar was alleen plek voor een partij keurige (hele dure) personenwagens met weinig kilometers. De bus stond achter, op een veldje, want de Koerdische eigenaar (uit Irak, 2e generatie) reed er zelf in. Prachtige auto, keurig voor elkaar. Testrit was goed. Ik mocht hem op kosten van de verkoper overal laten keuren en de bus zelfs een paar dagen meenemen. Uiteindelijk waren we het snel eens over de bus en de kosten, maar wel op voorwaarde dat die sportvelgen zouden worden vervangen door stalen velgen die ik wat praktischer vind.

We hebben dus een bus! Nu nog van binnen verbouwen, maar dat zijn een paar balkjes en haken, dus dat komt zeker goed.

Deel dit:

Het leven is een gek cadeau

Het leven is een gek cadeau zegt Oscar in theatervoorstelling Oscar en Oma Rozerood. Ksenia op de foto met een gitaar in het licht, haar eigen schaduw tornt boven haar uit.

Oscar en Oma Rozerood ontwikkelde ik als voorstelling toen alle theaters in 2020 en 2021 langdurig dicht waren en ik ‘Zij zagen Oorlog’ uitsluitend via een internetstream kon spelen. Oscar en Oma Rozerood was mijn tunnel terug naar de wereld waarin mensen elkaar weer mochten ontmoeten en theaters en cafés weer gewoon open zouden zijn, want het leven is een gek cadeau (aldus Eric-Emmanuel Schmitt).

Muziektheatervoorstelling Naar Berlijn

Helaas duurde dat veel langer dan we met zijn allen hadden verwacht en daarom begon ik te werken aan de volgende voorstelling: Naar Berlijn. Het idee was een muziektheatervoorstelling waarin ik geacteerd vertelde en zong over de Tweede Wereldoorlog in Oost-Europa. Een voorstelling over de onmetelijke offers die de bevolking daar moest maken, maar die de misdaden van het Rode Leger niet zou negeren.

Try-outs van ca 45 minuten speelde ik op 4, 5, 6, 9 en 10 mei 2021 voor internetstreams vanuit oa. In de Buurt, Odeon Cultuurhuis en de Koningstheateracademie In het half jaar daarna werkten we ideeën uit voor licht en special effects. Ik vond dat ik goed op weg was en reacties van kijkers bevestigden dat ook. Ik voorzag de voorstelling in 2022 af te kunnen ronden, zodat ie in 2023/2024 wellicht de theaters in zou kunnen.

Tanks aan de grens: voorstelling van koelkast naar shredder

Toen begon Rusland met het bewapenen van de grensstreek met Oekraïne. Het betekende het voorlopig einde van dit project. Geen haar op mijn hoofd dacht er aan om deze historische voorstelling te spelen zolang er tanks langs de grens met Oekraïne stonden.

Op de dag dat licht- en audio-installaties werden afgeleverd voor mijn toernee langs bevrijdingsevenementen met ‘Zij zagen Oorlog’, viel Rusland mijn geboorteland Oekraïne binnen. Ik besloot om de opbrengsten van de hele toernee te doneren aan Oekraïense weeskinderen. De vaste lezers van deze site en mijn nieuwsbrief weten daar alles van. Maar wat jullie niet weten is dat ik toen ook besloot om ‘Naar Berlijn’ definitief te archiveren.

Risico van het maken van theater met een boodschap

Soms achterhaalt de realiteit de situatie op toneel. Dan kun je niets anders dan je daaraan over te geven. Een show schrappen doet heel veel pijn, maar is het risico van het vak, de consequentie van het maken van theater met een boodschap.

Wat dat betreft ben ik ontzettend blij dat ik op dit moment Oscar en Oma Rozerood in theaters kan spelen. “Het leven is een gek cadeau”, zegt Oscar op een gegeven moment, “…. een lening die je probeert waar te maken.” Die mooie filosofische benadering dwingt me om scherp te blijven en voorkomt dat ik verdwaal in de ellende aan de andere kant van Europa.

Deel dit:

Paddenstoelen zoeken in Nederland

Paddenstoelen zoeken in Nederland. Actrice Ksenia klimt met haar dochter over gevallen bomen om een beek over te steken. Ze zoeken samen paddenstoelen.

Herfst is het seizoen dat me het meest doet denken aan die tijd toen ik heen en weer treinde tussen mijn vader en moeder in de USSR. Dat klinkt eenvoudig, maar het was een treinreis van 28 uur tussen twee miljoenensteden.

Ik woonde met mam in Charkiv, Oekraïne. Mijn vader woonde in Leningrad (nu Sint-Petersburg), maar heeft een houten zomerhuis in Fins-Rusland (Karelië), zo’n 40 minuten buiten de stad.

Een sprookjesbos

Dat huis staat midden in een moeras en dat staat vol bomen. Je loopt daar tussendoor over een dikke laag mos, die veert op de turf en het water dat daaronder zit. Onder de bomen groeien eindeloze hoeveelheden bosbessen. Behalve vogels, het klaterend water van al die beekjes, de wind in de bomen en je eigen voetstappen hoor je daar niets.

Voor actrice ksenia is Eekhoorntjesbrood de lekkerste paddenstoel die in Nederland te vinden is.

Ik koester de herinneringen aan eindeloze wandelingen en het plukken van bessen. De blauwe vingers en ze eten tot je niet meer kon. En de rest maak je in voor op de pannenkoeken, in de Yoghurt en op de Tvorog (een witte kaas die je als ontbijt eet). En we plukten paddenstoelen, bergen paddenstoelen.

In Oost-Europa is de kennis van paddenstoelen enorm

Mijn oma weet veel van paddenstoelen. Ze weet welke soorten je zo kunt eten, maar ook welke rauw giftig zijn en hoe je die dan eetbaar kunt maken. Ze at ze haar hele leven, is nu 97 en scherp van geest, dus heeft wel een beetje recht van spreken.

Het plukken van paddenstoelen is in Oost-Europa de normaalste zaak van de wereld. De hele bevolking doet het. Kennis wordt daar van ouder op kind overgebracht. Ik leerde het via mijn vader van mijn oma. Mijn dochter leert het van mij en we noemen het gekscherend ‘de Oost-Europese genen’ in de mix.

Paddenstoelen zoeken en snijden vergt kennis en draag je van moeder op dochter over. Op de foto de jonge dochter (11) die twee gevonden paddenstoelen met elkaar vergelijkt.

Giftige marketing in Nederland

Hier in Nederland wordt het plukken van paddenstoelen gedoogd, maar is het verboden om meer dan ca. 500 gram te plukken. Kennis is beperkt en dat zorgt voor best rare communicatie.

Op folders die vrolijk de komst van de herfst aankondigen staat over het algemeen die olijke rode paddenstoel met witte stippen. Super schattig, maar ook giftig. Kookprogramma’s maken gebruik van de boschampignon, omdat het lekker bekt en hij qua kleur iets weg heeft van de bekende champignon. Maar hij lijkt veel meer op een groene knolamaniet en dat is een paddenstoel die niet in je eten wil stoppen, tenzij Poetin komt eten.

Heerlijk wandelen in de herfst

Maar goed, herfst dus. En dat betekent dat ik zoveel mogelijk op pad ben in de prachtige bossen die Nederland heeft en waar we zuinig op moeten zijn. Binnen de regels snijd (niet pluk!) ik een paar paddenstoelen. Het is zo ontspannend om te doen, want je moet je wel goed concentreren om geen paddenstoel te missen. En op gezette tijden een fijne picknick met vrienden om weer even op adem te komen.

Actrice Ksenia met dochter en twee vrienden zitten te picknicken in het bos. Met picknickmand onder groene bladeren met hier en daar al een verkleurd blad. Die herfstzon zorgt voor een warm tafereel.
Deel dit:

Tien verschillende hoofdrollen

Ksenia staat als dromende Oscar in de zwarte ruimte. Het is één van de tien verschillende hoofdrollen die ze speelt. Een roze gloed op de rug is het bewijs dat Oma Rozerood in de buurt is.

In het toneelstuk Oscar en Oma Rozerood speel ik in mijn eentje zo’n tien rollen. De één is groter dan de ander. In bovenstaande foto ben ik een dromerige Oscar, één van de tien verschillende hoofdrollen die ik speel. De roze gloed toont aan dat Oma Rozerood niet ver weg is. De rollen wissel ik razendsnel af.

De voorstelling krijgt daardoor een zeer dynamisch karakter is is erg leuk om naar te kijken. Dat lees je ook in de recensies. De Theaterkrant roemt de speelse vertelvorm. Hier in Salland heeft het over een energieke vertelling. Bezoekers waarderen het, zo blijkt uit de nagesprekken.

Het is uitdagend om een andere persoon neer te zetten. Niet een andere persoon te spelen, maar echt te zijn. Dat is het prachtige van het spelen van tien verschillende hoofdrollen. Je ziet me voor je neus veranderen.

Dat is ook het mooie aan toneel in een theater. Je zit erbij en maakt het mee. Je voelt het, want het raakt je.

Dat ook een keer meemaken? Bezoek mijn speellijst en zie of ik met toneelvoorstelling Oscar en Oma Rozerood de komende tijd in een theater in de buurt speel!

Deel dit:
lees meer

Haarscherpe films brengen vroeger dichtbij

Haarscherpe films brengen vroeger dichtbij, dus actrice Ksenia kijkt vol ongeloof naar een film uit de jaren '40.

Van het weekend naar Nationaal Monument Kamp Vught geweest voor een expositie over Jodenvervolging in Nederland. De expositie vertelt de geschiedenis van 1932 tot 1946 en bestaat uit foto’s met beknopte maar treffende beschrijvingen, een paar attributen en 3 korte films. Je hebt ruim een uur nodig om alle informatie van deze expositie tot je te nemen. En ik had ruim een uur voor nodig om het te verwerken. De haarscherpe films brengen vroeger dichtbij.

Prachtige collectie foto’s

De foto’s komen uit vele (internationale) archieven en zijn gemaakt door burgers, verzetsmensen, Duitse propaganda-fotografen, Nederlandse fotografen in Duitse dienst en ook (Nederlandse en Duitse) Wehrmachtsoldaten. De maker toont de feiten en laat het oordeel aan de kijker. 

De foto’s zijn best intens, maar de meeste indruk maakten delen van de films op me. Die zijn digitaal verbeterd en her en der echt haarscherp. Daardoor zijn de gebeurtenissen niet iets obscuurs uit een vaag verleden zijn, maar komen ze heel actueel over. 

Must visit

Iedere middelbare school zou deze expositie moeten bekijken. Vooral om te ervaren hoe de samenleving tussen 1932 en 1939 met vluchtelingen worstelde. Maar vooral ook om te zien hoe een grote groep mensen in de periode tussen ’40 en ’42 stapje voor stapje uit de samenleving werd gehaald. Daarna werden ze langzaam ontmenselijkt, zodat er uiteindelijk niemand meer van opkeek toen ze op de trein naar Oost-Europa werden gezet. 

De expositie is tot en met 8 januari 2023 te zien in Kamp Vught. 

Haarscherpe films brengen vroeger dichtbij, dus actrice Ksenia kijkt vol ongeloof naar foto's uit de jaren '40.
Deel dit:

Geen geld voor wapens, wel voor ambulances

Geen geld voor wapens, wel voor ambulances. Actrice Ksenia op het podium voor publiek. Rook om haar heen.

Dit hele jaar zamel ik met mijn theatertournee met ‘Zij zagen Oorlog’ geld in voor (primair) Oekraïense weeskinderen. De vaste volgers weten dat. Abonnees van mijn nieuwsbrief weten nog iets meer. Ook de opbrengsten van de optredens in Wijk bij Duurstede en de significante donatie van het festival ‘Toeren bij de Boeren’ gaan naar Oekraïne. Maar we leveren geen geld voor wapens, wel voor ambulances.

Ook heb ik het beleid aangepast, aangezien de overheid in Oekraïne geld inzamelt voor het leger. Ze oefent in toenemende mate druk uit op hulporganisaties om ook voor wapentuig te doneren. We zien diverse hulporganisaties voor kinderen daar inmiddels ook invulling aan geven. Ik snap dat die overheid dat doet en sta niet in de schoenen van de hulporganisaties, maar het is niet mijn keuze om wapens te financieren.

We sturen dus geen geld meer, maar wel goederen zoals afgelopen week nog boeken en spelletjes. Wel ondersteunen we met geld een organisatie die ambulances naar Oekraïne brengt en onderhoudt.

Op naar vrede, harmonie en veiligheid!

Deel dit:

Hallo Oscar!

Ksenia speelt een jongetje dat op bed zit te peinzen over het leven, want alleen onbelangrijke vragen hebben een duidelijk antwoord. Hallo Oscar!

Een goede voorbereiding is belangrijk om goed te kunnen schakelen tussen diverse voorstellingen. In de zomerperiode speelde ik ‘Zij zagen Oorlog’ en try outs van ‘Liederen uit de Joodse Diaspora’. Maar de komende maanden speel ik voornamelijk de theatershow ‘Oscar en Oma Rozerood’, dus hallo Oscar!

De voorbereiding op die tournee begint met het herhalen van de tekst. Dat is veel werkt, maar absoluut geen straf. Integendeel, want topschrijver Eric-Emmanuel Schmitt heeft een pareltje afgeleverd.

Dat erkennen ook de media:

– Trouw: “Een juweeltje.”

– Volkskrant: “Een natuurtalent, virtuoos en geestig.”

– NRC: “Grappig en warm.”

– De T: “Magische schrijver.”

Het is niet voor niets een wereldwijde bestseller. Het boek is in tientallen talen beschikbaar en zo’n vertaling komt niet zomaar tot stand, zo weet ik inmiddels.

In de contacten met schrijver en zijn agent heb ik zelf ook ondervonden hoe kritisch ze staan ten opzichte van kunstzinnige bewerkingen en uitvoeringen. Mijn ideeën, CV, regisseur en productieteam werden kritisch doorgenomen en aangeleverd beeldmateriaal werd tot op de pixel bestudeerd.

“Een prachtige vertolking” was de conclusie en die wordt inmiddels door recensenten onderschreven:

– Theaterkrant: “Speels, ontroerend en grappig. Boeiend tot en met de laatste seconde.”

– HIS: “Een filosofische spiegel van het leven. Hoopvol en grappig. Ksenia is een geweldige actrice.”

Dus vouw ik vandaag de was op, terwijl ik breed glimlachend de teksten herhaal. En terwijl mijn vingers spelen met wasknijpers komt de hele cast uit de voorstelling voorbij, zoals Oscar en zijn ouders, Dr. Düsseldorf, Popcorn, Bacon, Peggy Blue en natuurlijk Oma Rozerood.

Het is echt een heerlijk verhaal.

#theater #theatervoorstelling #kseniamarasanova

#motivationmonday #motivatiemaandag

Deel dit:

Ons mobiele theatertje

Ons mobiele theatertje bouwden we op bij de boer tijdens theaterfestival theater toeren bij de boeren. Heerlijk was het!

Met mijn theaterstukken wilde ik graag naar de mensen toe. Soms gaat dat via theaters, maar dat kan niet altijd. Dan speel ik in buurthuizen, kerken of in boerenschuren zoals hier tijdens Theater Toeren bij de Boeren. Dan neem ik ons mobiele theater mee en gaan we los. Dat ziet er zo uit.

Deel dit: