Acteren voelt als een verslaving

Ja, acteren voelt als een verslaving. Het greep me toen ik moeder werd en met mijn dochter ging spelen. Als nerd verdiepte ik me in speltechnieken en ontdekte zo theatersport en in het verlengde theater. Mijn eerste optredens waren improvisatie-optredens. Ik speelde ook ruim een jaar met Retteket improvisatietheater voor – en met kinderen. Inmiddels speel ik door heel Nederland al bijna 5 jaar avondvullende voorstellingen. 

Voordat ik op mag voel ik een gezonde spanning, één die aanschurkt tegen opwinding. Ik hou van die druk. En ik weet dat ik een topprestatie moet neerzetten. Dat ben ik verplicht aan het publiek en ook aan de karakters waarin ik transformeer. Maar ook aan alle vrijwilligers waar de theaters op draaien. En aan de schrijvers van de scripts en de liederen, de muzikanten, arrangeurs, kleedmakers, decorbouwers en de techniek. Bovenal ben ik het verplicht aan mezelf, want iedere voorstelling helpt me groeien. Als op het podium de lichten aan gaan, dan voel ik de vlinders in mijn buik razen. 

Ik speel veel voorstellingen door elkaar. Soms twee verschillende op één dag. Dat is mijn vak. Daar heb ik voor geleerd en daar werk ik iedere dag ongelofelijk hard voor. Wekelijks heb ik zangles van Lucette van den Berg en voor mijn lichaam doe ik Alexander Techniek en Lucid Body. Naast al die structurele trainingen, volg ik ook veel losse masterclasses. Afgelopen week nog via Meisner acteerstudio Performance Expression Technique van Elsa van der Heijden. Dagelijks repeteer en zing ik. En ik loop hard, doe fitness en ga heel bewust om met voeding. Acteren is topsport.