Elke maand gratis nieuwsbrief:

Muziek van een volk op de vlucht

Mijn familie werd bijna 2000 jaar geleden met geweld weggejaagd uit het Midden-Oosten. Behalve hun geschiedenis, tradities en muziek namen ze niets mee. De stam viel uit elkaar en vluchtte alle kanten op. 

Vluchten om te overleven

Een deel trok naar Noord-Afrika. Later moesten ze daar vertrekken en vonden ze tijdelijk rust en vrede in Spanje toen deels onder Moslim-bestuur (Kalifaat Cordoba). Na een paar honderd jaar namen de Christenen het over en werd de stam slachtoffer van de inquisitie en dus met geweld weggejaagd.

Een groter deel trok via het huidige Turkije en Griekenland Europa in. Via omzwervingen werd Polen bereikt. Daar ging het goed tot de Russische Tsaar het gebied inlijfde. Mijn familie werd met talloze stamgenoten in een reservaat gestopt. Uiteindelijk reisden ze van Polen naar het oosten van Oekraïne in wat later de USSR werd. Van daaruit vluchtten we in 1991 naar het Midden-Oosten en gingen we dus terug naar huis. 

Muziektheater voor een festival

Twee jaar geleden maakte ik voor het festival Muziek in de Tuin in Dalfsen de korte muziektheater-voorstelling Muziek van een volk op de vlucht. Ik speelde de voorstelling drie keer in de prachtige beeldentuin in Dalfsen. Met liederen vertelde daar het verhaal van de reis van mijn familie, zonder het heel persoonlijk te maken, want aan die spiegel was ik nog niet toe. 

Muziek van een volk op de vlucht

Ruim 2000 jaar duurde de trektocht door heel Europa. In die 2000 jaar waren we nooit gelijkwaardig aan de lokale bevolking. We mochten ons niet vrij bewegen, moesten vaak duidelijk gemerkte kleding aan en mochten niet alle beroepen vervullen. En we kregen de schuld van droogtes en ziektes (de pest), en belandden vaak op brandstapels. We mochten niet veel bezitten en wat we hadden moesten we in de vlucht altijd achterlaten. Hoe vaak zijn eigenlijk met niets opnieuw begonnen? Het volk bleef op de been dankzij eeuwenoude tradities, verhalen van vroeger en muziek. 

Arum dem Fayer

In de afgelopen twee jaar werd de voorstelling Muziek van een volk op de Vlucht langer en heel persoonlijk. 40 minuten liederen groeide naar een optimistische voorstelling die ruim 100 minuten duurt. Optimisme kenmerkt ons. De ellende is soms groot, maar het glas is altijd halfvol. Ze kunnen ons alles afnemen, maar er is altijd iets op te bouwen en om voor te leven. 

Een bekend modern gezegde is: “Ze probeerden ons te vermoorden en dat mislukte. Laten we eten.” En vaak maken we er daarna een feestdag van. Muziek van een volk op de vlucht werd zo Arum dem Fayer, een voorstelling over veerkracht en hoop. 

Deel dit: