Elke maand gratis nieuwsbrief:

De overheid breekt haar belofte aan mij

De overheid stelde eisen aan mij en in ruil daarvoor deed ze een belofte. Dat was in 2005. Gedurende 20 jaar kwam ik die eisen na, maar inmiddels begint de overheid de belofte te breken.

In 1994 kwam ik aan in Nederland. Tien jaar later kreeg ik tijdens een formele ceremonie de Nederlandse Nationaliteit. Ik vond het een grote eer en herinner me nog goed hoe de toenmalige Burgemeester Meijer uitlegde wat die naturalisatie betekende. Voortaan kon ik rekenen op bescherming van de Nederlandse overheid, voor zover ik me aan de wet hield. 

Een samenleving is een complex geheel

Inhoudelijk veranderde er voor mij niet zoveel. Dankzij radio 1 beheerste ik het Nederlands al goed. Ik had zo’n 5 jaar in Amsterdam gewoond en vertoefde al weer 5 jaar in Zwolle. Daar was ik ook getrouwd en werkte al ik al enige jaren. Na tien jaar had ik een goed beeld van Nederland en de Nederlandse samenleving. 

Die samenleving is een complex geheel. Het kost moeite om er onderdeel vanuit te maken. Je moet waarden en normen leren, ook de verborgen lagen. En de taal en gebruiken. Je moet je leren gedragen in die nieuwe wereld. 

Geloof in anderen

Elke dag is een training. Je beweegt je in de samenleving om je ding te doen. In mijn geval is dat het maken en spelen van een theatershow. Ook dat is een complex proces. Soms gaat dat goed, soms gaat het mis. Bijvoorbeeld wanneer je een parkeerverbod bij een theater over het hoofd ziet. Het leidt wellicht tot een goede anekdote, maar het is in ieder geval een les die je weer hebt geleerd. 

Iedere dag sta je op en duik je in die complexe samenleving. Zoals je zelf probeert te passen in de samenleving vertrouw je erop dat de omgeving werkt. Je rekent erop dat de treinen rijden en de bruggen doen waarvoor ze bedacht zijn. Je verwacht dat de politie voor je veiligheid zorgt, want dat is je beloofd. Je denkt er dus niet over om jezelf te bewapenen. Iedere dag is zo een oefening in vertrouwen en geloof in anderen. 

Benauwd

Dat ging lang goed. Heel lang. Terwijl ik het ook in Nederland niet altijd even makkelijk had, hoefde ik niet te vrezen voor mijn leven. Ik weet niet of dat nog zo is. De bedreigingen en antisemitische incidenten stapelen zich op. De houding van de Nederlandse overheid is terughoudend. Of slap. Het is nog niet zo gevaarlijk als vroeger in de USSR, maar ik heb de indruk dat we daar niet heel ver vanaf zitten. Als ik overheidsvertegenwoordigers in Leiden (wethouder) en de burgemeesters van Amersfoort, Utrecht en Amsterdam antisemitisme hoor bagataliseren, dan krijg ik het benauwd. 

In de Sovjet-Unie stak ik de weg over als ik een groep jongens tegenkwam. Dat heb ik eind jaren ’90 afgeleerd, maar ik merk dat ik het inmiddels weer doe. 

Waarom breekt de overheid haar belofte?

Dit is niet het land met de overheid die Henk-Jan Meijer mij indertijd beloofde. En dat terwijl ik me altijd braaf aan de wet gehouden heb en volledig ben opgegaan in de samenleving. Ik eet drop, pindakaas en boerenkool, ik respecteer de politie en stel geen enkele god of overtuiging boven de democratie. Ik heb 30 jaar in Nederland belasting betaald en heb gedaan wat er van me gevraagd werd. Ik heb nooit subsidie aangevraagd of een uitkering gehad, maar nu ik een beroep op ze doe voor mijn veiligheid verzaakt de overheid. 

Deel dit: