Elke maand gratis nieuwsbrief:

Over dromen en ambities

We waren in Israël om tijd te besteden met vrienden en familie daar. We komen er vaak, juist ook in moeilijke tijden. Het land en zijn eeuwige optimistische bewoners doen altijd meer met me, dan die talloze raketwaarschuwingen die dagelijks op mijn mobiele telefoon binnenkomen. Met mijn dochter wandelde ik een avond langs het strand en we spraken over dromen en ambities. We hadden het over te maken keuzes en het was een grandioze avond.

In de USSR was er vroeger niets te kiezen. Afhankelijk van je afkomst ging je naar een school. Die doorliep je. En daarna werd je ergens ingedeeld om te werken. Daar bleef je min of meer tot je pensioen. Of de dood. Afhankelijk van wat eerder kwam.

Zo zwart/wit als ik het opschrijf was het niet. Want als je zelf wat initiatief nam, dan kon je best een andere werkgever vinden. Maar als je tot je 23e hebt geleerd om ‘het systeem’ te volgen, dan is de kans niet groot dat je dat dan plots los laat.

Het is zo’n contrast met de mogelijkheden die er in het westen zijn. Er valt iets te kiezen. Niet alleen voor je toekomst, maar ook over hoe je leeft.

Ik ben hier al best wel lang, maar moet me nog altijd dwingen in mogelijkheden te denken. Het is zo makkelijk om in een systeem te functioneren of mee te gaan met de stroom. Als je even niet oplet dan is er weer een jaar voorbij. Dat lijkt niet zo’n probleem als je 14 bent, maar voelt anders wanneer je rond de 50 bent.

Deel dit: