Elke maand gratis nieuwsbrief:

Politiek-correcte inclusieve stoelendans

“De culturele sector reageert niet op het brede antisemitisme in de samenleving”, aldus de politiek. En volgens sommige columnisten. En volgens mensen die de berichtgeving van die columnisten delen.

Ik reageerde wel. Niet alleen afgelopen week, maar herhaaldelijk sinds 7 oktober.

Ik zong diverse liederen online, paste een theaterprogramma aan. En cancelde shows op locaties die meegingen in de antisemitische tendens die in de samenleving inmiddels normaal is. Ik sprak theaters, media, reisorganisaties en mensen om me heen aan op hun antisemitische houding en/of misleidende communicatie. En ik ging in discussie met mensen die me verwijten maakten of erger (bedreigden, uitscholden, etc).

En de reacties? Vanuit theaters was er vooral onbegrip. Andere mensen deden of hun neus bloedt.

Er was gelukkig ondersteuning van een enkele politicus, lokaal (dank Swollwacht) en landelijk. En van talloze vrienden, waarvan een aantal de ondersteuning publiekelijk uitsprak. Dat deed me heel erg goed.

De meeste relaties, inclusief artiesten, reageerden privé. Ze willen in hun eigen omgeving geen gedoe hebben. Ze zijn bang voor een imago. Of bang om volgers te verliezen. Of bang voor bedreigingen. Veelzeggend, al waardeer ik hun steun.

Er waren veel koude schouders.

De ergste vind ik de nodige politiek-correcte reacties. Zoals “Een rabbijn mag natuurlijk nooit geslagen worden, maar …” of “En de PVV dan ….”. Het doet met denken aan de houding van de Joodsche Raad, een prachtige serie die de EO momenteel op TV uitzendt.

Ben ik gerust op een goede afloop? Nee.

Met het oog op inclusiviteit moet er bij de oud-Hollandse Stoelendans inmiddels voor iedereen een stoel staan. Behalve voor de Jood natuurlijk, maar daar is geen stoel voor nodig, want die mag toch niet meedoen.

Deel dit: