Elke maand gratis nieuwsbrief:

Symboliek in de performance van Eden Golan

Het uitgangspunt is dat het Eurovisie Songfestival niet politiek mag zijn, maar dat is nooit houdbaar geweest. En ook nooit hard afgedwongen. Want hoe ga je dat regelen? Het gaat al jaren niet meer om de beste zanger, maar om entertainment en verborgen belangen. Zo ook de afgelopen editie. Aan de ene kant heb je diverse leden van vakjury’s, zoals ook de Nederlandse, die vooraf al anti-Israëlische uitspraken deden en aan de andere kant heb je het optreden van Eden Golan.

Vakjury’s onprofessioneel

Ik wil niet stilstaan bij die “vakjury’s” en hun puntentoekenning. Natuurlijk speelt een persoonlijke voorkeur mee bij het bepalen wat hoog moet scoren en wat niet. Professioneel is het niet, maar ik heb er wel begrip voor. Ik kan me zelfs voorstellen dat er binnen jury’s besloten is om het lied van Israël als niet-ingezonden te beschouwen, een stil protest tegen de organisatie die niet inging op hun verzoek om het land uit te sluiten van deelname.

De visuele performance van Golan

Inhoudelijk wil ik je meenemen naar Hurricane van Eden Golan. Ze moest de tekst diverse keren aanpassen, omdat de organisatie het te politiek vond. De goedgekeurde versie werd uiteindelijk een liefdesverhaal met veel diepgang, een lied over veerkracht en overleven na een turbulente gebeurtenis.

In de tekst zijn voldoende aanknopingspunten te vinden die teruggrijpen op de ellende van 7 oktober. Maar ook in het visuele optreden zitten veel verwijzingen. 

Neem de eerst paar seconden van de song (foto helemaal boven).

In een duistere omgeving met kil knipperend wit licht, wiegt Golan in een ongemakkelijke houding 10-15 seconden op de pulserende openingstunes van Hurricane. Het is een duidelijke verwijzing naar die eerste videobeelden die Hamas vrijgaf van dat ontzielde lichaam van Shouni Louk schommelend achter in die witte truck. 

Dan gaat het licht aan (foto hieronder) en staat ze rechtop in een gemarkeerde en geaccentueerde cirkel. Een meer dan subtiele verwijzing naar de ondergrondse gangen.

De focus gaat op de tunnels op moment dat de dansers zich melden. De tunnels zijn zwart, als het kwaad. Daar buiten is het duister en grimmig, in de tunnels doen dansers een poging te leven en te ontsnappen.

De jurk van Golan heeft scheuren. Of ze in de vorm van een 7 zijn laat ik in het midden. De scheuren zijn een verwijzing naar de kleren die de vrouwen van het lijf werden gescheurd voordat ze werden verkracht. 

Vanaf ca. 2 minuten wordt er optimistisch gedanst, waarbij voor het eerst het gehele podium wordt gebruikt. Het is het Supernova muziekfestival met jongeren die lol hebben en leven. Op 2:25 verandert de kleurstelling in oranje en geel, gevolgd door oranje/rode vlokken van vuur en ellende. Het eindigt met dansers die op de grond liggen, symbool voor die jongeren die op dat festival werden omgebracht. 

De dansers springen op en dansen uitbundig, waarna de Supernova op de achtergrond langzaam verdwijnt. Het is de belichaming van het veel gehoorde Joodse motto: “We will dance again!”

Er zitten veel meer subtiele verwijzingen in. Ieder gebaar van de dansers telt. Ze vallen elkaar bijvoorbeeld met uitgestoken handen in de armen, maar vinden elkaar niet. Het vertelt het verhaal van de Noa Argamani die achterop de motor van haar ontvoerders in wanhoop maar tevergeefs haar armen uitstrekt naar haar vriend. 

De manier waarop Eden Golan door de dansers uit de tunnel wordt getild en boven hun hoofden aan het publiek wordt gepresenteerd. Het is een weinig subtiele verwijziging naar hoe er op 7 oktober de gegijzelden en de dode lichamen als buit aan het publiek werden gepresenteerd. 

Op het einde van de performance wordt het oranje licht van het kwaad steeds kleiner tot het verdwijnt. Wat blijft is een opgaande zon met – voor het eerst – warm licht, een boodschap van hoop. 

Deel dit: