Naar Berlijn

Ik ben geboren in een land dat niet meer bestaat: de Sovjet Unie. Daar ziet men de tweede wereldoorlog als een heilige oorlog: het foute fascisme tegen het rode volk. Het was erop of eronder en dat wisten ze maar al te goed.

Uren na de Duitse inval componeerden artiesten al de eerste liederen die mensen moesten inspireren tot onmogelijke acties. Drie dagen later werden de eerste liederen gezongen op de perrons vanwaar de soldaten naar het front vertrokken. Her meerendeel van die soldaten keerde nooit meer terug.

Naar Berlijn is het verhaal van die heilige oorlog. Het gaat niet over veldslagen of generaals, maar over de mens die op straat overvallen wordt door ellende en angst. Over de vrouwelijke pilot die in een tweedekker van hout, doek en ijzerdraad zes tot zeven aanvallen per nacht doet op de oprukkende vijand. Over de vrachtwagenchauffeur die over een bevroren meer meel naar een omsingelde stad brengt. Over de vrouw in Siberië die denkt aan haar man die tien tijdzones verderop in de laatste loopgraaf zit tussen de Duitsers en Moskou. Naar Berlijn is een educatieve voorstelling over mensen en over de liederen die hen in die donkere dagen overeind hielden.