Armenië

Bij de NOS lees ik berichten dat Armenië de blik op de EU richt nu de relatie met Rusland bekoeld is. Het is andersom, want de relatie met Rusland kwam onder druk toen de EU zich jaren terug al op Armenië stortte talloze handelsdeals sloten.

Het is nog ochtend als we ons in de bergen vergapen aan bijzondere formaties basalt. Het is één van die wonderen der natuur. Voor ons loopt een groep van zes mannen en vrouwen erg luidruchtig te wezen. Een aantal draagt een glas met rode wijn, sommigen drinken direct uit de fles.

Voor juni 2026 zijn verkiezingen gepland in Armenië. Ruim 20 partijen vechten dan om voldoende stemmen voor één van de 101 stoeltjes. Een kiesdrempel van 5% voorkomt een totaal versnipperd parlement. De zittende president Nikol Pashinyan deed veel goed voor het land, maar toch is er een grote kans dat hij het veld moet ruimen.

Op een klein strand bij een immens meer praten we met timmerlui over het hout dat ze gebruiken bij de bouw van wat we in Nederland een strandtent zouden noemen. We hebben geluk met het weer, zo horen we. De 20 graden die de temperatuur vandaag aantikt is niet gebruikelijk.

Op de markt en in de straten geniet ik van de opgewekte en warme Armeense cultuur. Ik zie een volk hard werken aan een mooie toekomst. Het Engels van de jongere generaties is nagenoeg perfect. Met de ouderen spreek ik Russisch.

In een taxi hobbel ik met mijn half-zus door nachtelijk Jerevan, de hoofdstad van Armenië. We zijn hier om een paar dagen door te brengen met onze Russische vader. De moeder van mijn halfzus komt uit Wit-Rusland en is ernstig ziek. Onze vader haalt haar op en samen reizen ze naar Jerevan.