januari 2026

Enige tijd terug kreeg ik “Geboren om te lijden”, een imposant boek over de Holocaust in Oekraïne. Daarin vind je indringende portretten en getuigenissen van 33 overlevenden. Dat zijn mensen die ontkwamen aan pogroms van de Duitsers, en hun Roemeense en Oekraïense bondgenoten. Die verhalen gaan je niet in de koude kleren zitten.

Zondag 1 februari speel ik TAPAS in de grote woonkamer van de familie Vennix in Hilversum aan de Rita Reyshof 8. De drie voorstellingen zijn onderdeel van festival Gluren bij de Buren en duren elk zo’n 30 minuten. Ik start om 12:00, 13:30 en 15:00 uur.

“Duisternis kan duisternis niet verdrijven; alleen licht kan dat. Haat kan haat niet verdrijven; alleen liefde kan dat.” (Martin Luther King Jr) Zo eens met deze uitspraak van Martin Luther King Jr. En in een belangrijke mate komt dat omdat ik vanwege dezelfde culturele achtergrond zijn normen en waarden deel.

In de hoek stond een oude zwart/wit-televisie met een VHS-videorecorder. ’s-Avonds en ’s-nachts keken we hier films op. Westerse films natuurlijk. Dat was officieel niet toegestaan, maar die haalden we uit het zwarte circuit. Tijdens de films dronken we Pepsi-cola, en spraken we over vrijheid en over onze hunkering naar het westen.

Op de Nederlandse radio hoorde ik een item over de Amerikaanse schietpartij in Minneapolis, waarbij de ICE Agent Jonathan Ross met drie kogels een einde maakte aan het leven van Renee Good. De Nederlandse radio-journalist noemde de Amerikaanse ICE (Immigratie en Doune) agent een Sovjet-stijl militant die opereert namens het “bijna dictatoriale” Amerika.