Het is makkelijk om op afstand van Israël te houden, of het te haten zo u wilt. Voor mij is het een een spirituele locatie, tevens het thuisland van mijn familie en de geboortegrond van mijn stam. Ik ben er regelmatig, maar ik woon er niet. Ik betaal daar geen belasting en ervaar de dagelijkse praktijk niet aan den lijve. Ja, ik mag er stemmen, maar dat doe ik dus bewust niet.

Naar aanleiding van mijn vorige posts kreeg ik (vooral via Insta en mijn blog) een aantal vragen over de verkiezingen in Israël en of ik daar mag en ga stemmen. Ik ben geen expert over de politiek daar en ik kan u geen stemadvies geven. Ja, ik ken de partijen en hun leiders, maar ik heb geen idee omtrent hun programma en plannen, of de impact daarvan op het dagelijks leven.

Moeten we de VN niet aan de eigen beloften houden?

Van afstand kan ik natuurlijk op de krenten uit de pap stemmen. Zo heb ik wel de lusten, niet de pijn. Dat vind ik niet terecht naar de mensen toe die daar belasting betalen en bijvoorbeeld te maken hebben met hoge kosten voor levensonderhoud en militaire dienstplicht.

We streven allemaal naar vrede en het is eenvoudig om van afstand een voorkeur te hebben voor één van de meer pacifistische programma’s. Maar hoe haalbaar zijn die, als buitenlandse terreurgroepen jaarlijks 20.000 raketten op dorpen en steden afvuren, zonder dat de internationale gemeenschap daartegen optreedt? En hoe realistisch is ingrijpen van die gemeenschap als je ziet dat de VN in bijvoorbeeld Libanon niets heeft gedaan aan de eigen belofte om een terreurgroep te ontwapenen of om wapentransporten tegen te gaan?

De mengeling van religies geeft me hoop

Begrijp me niet verkeerd, want ik verlang naar vrede in die regio. De warmte op straat en het voor elkaar zorgen vind ik fantastisch. De aanblik van straten waar moskee, kerk en synagoge naast elkaar staan geeft me altijd een gevoel van hoop. Als dat in Israël kan, dan zou het ook in andere landen moeten kunnen. Maar dat lijkt helaas onmogelijk.

Dat heeft niets met 1948 te maken en ook niets met zionisme.

Joden als bron van alle problemen

De ellende jegens joden is er al eeuwen en dat wordt gevoed door een traditionele (religieuze) vijandigheid jegens de stam. De geschiedenis is daar duidelijk over en recente uitspraken van prominente Islamitische leiders laten niets te raden over. De haat is er vanwege het bloed dat door de aderen van mensen loopt, niet om wat ze doen of gedaan hebben. Ze moeten dood om wie ze zijn. In diverse samenlevingen worden kinderen van jongs af aan groot gebracht met het idee dat de jood de vijand is, de bron van al het kwaad. De schuld van alle binnenlandse ellende. Het is een makkelijk excuus voor leiders die zelf geen verkiezingen toestaan. En deel van dat hatelijke onderwijs wordt trouwens door de VN gefinancierd. Zolang we daar met zijn allen niet realistisch en kritisch naar kijken, hebben de pacifistische partijen geen kans van slagen en zal de volgende regeringsleider in Israël gewoon weer een voormalig militair zijn.

En als links een samenwerking met mainstream rechtse partijen blijft uitsluiten, dan krijg je bij een rechtse overwinning meer van wat we de afgelopen jaren gezien hebben. Want als je zelf de deur dicht gooit, dan laat je de overwinnaars van de verkiezingen geen alternatief dan over ultra-religieus rechts te gaan. Zo werkt dat in een democratisch land waar coalitieregeringen sinds 1949 de norm zijn.