Een krankzinnige situatie

Jaren geleden moest ik aan een soort toetsingscommissie uitleggen waarom ik als niet-in-Nederland geboren mens in Nederland onmisbaar zou zijn. Dat was best een krankzinnige situatie.

Het ging uiteindelijk om hokjes, want ik moest in een database verwerkt worden. Dat kon blijkbaar niet als Ksenia of onder mijn burgerservicenummer. Nee, dat moest als functie, bv applicatie-programmeur, database-architect of webshop-bouwer.

Ik herinner me goed hoe ik daar voor die groep grijze mannen stond. De jongste van de groep was 69 jaar oud. We hebben het over eind jaren ’90, de tijd dat computers nog geen gemeengoed waren en de smartphone nog niet bestond. De heren hadden werkelijk geen idee of ik van toegevoegde waarde voor Nederland zou zijn of niet. De meesten hadden nog nooit met een computer gewerkt, laat staan dat ze internet hadden gezien of ervaren.

Zij moesten bepalen of ik hier in Nederland als ICT-er wel of geen toekomst zou hebben. Zij vonden van niet.

Toch werkte ik hier jarenlang als internet-programmeur. Ik had het nooit echt naar me zin, maar zat mezelf ook niet echt in de weg. Tot ik mezelf even door control-alt-delete molen trok. Ik resette de boel dus, om het maar even zo te zeggen. Na de herstart wist ik waar mijn hart lag: op het toneel.