Echte helden
De vrijwilligers die in oorlogsregio’s rondrijden met hulpgoederen zijn de echte helden. Vergeet dat nooit!
Op deze zonnige dag in juni ben ik in het veilige Zwolle onder het genot van een kop koffie bezig met het plannen van voorstellingen voor oa. de Vredesweek. Ik hoor de vogels fluiten en een zomerbriesje ruist door de bomen. Heel soms zie ik een eekhoorn van tak naar tak springen.
Terwijl ik in een sprookje woon, zijn mensen in het oosten van Europa in de weer om hulpgoederen bij weeskinderen te krijgen. Iedere dag weer, door weer en wind, dag en nacht. Soms verdwijnen chauffeurs voor enige maanden, omdat ze dan door het Russische leger voor ‘even’ worden vastgehouden. En soms rijden ze op een anti-tankmijn, zoals deze wagen met twee inzittenden vandaag bij mijn geboortestad Kharkiv.
De afgelopen jaren heb ik tientallen theatervoorstellingen gespeeld om geld in te zamelen voor hulp aan (onder andere) Oekraïense weeskinderen. Vele Euro’s hebben we opgehaald en zorgvuldig verdeeld aan organisaties die geld nodig hebben. Dat zijn allemaal kleine organisaties waar vrijwilligers het werk doen en waar geen euro verkeerd terecht komt. Voor dat inzamelingswerk krijg ik altijd veel complimenten. Maar de echte helden zijn de mensen die met onbetaalde inzet van eigen middelen, op zo’n levensgevaarlijke locatie in extreme situaties, met gevaar voor eigen leven en alles doen om die hulpgoederen bij die kinderen te krijgen.
Iedere dag weer riskeren die helden alles voor die ander. Alles. Letterlijk alles.