Een zomerbries waaide door de openstaande kloosterramen. Buiten klepperden de ooievaren die voor het seizoen op het dak van het Klooster van Museum Elburg wonen. Binnen speelde ik Tapas voor de allereerste in het openbaar.
Het deed me heel goed om een aantal bekende gezichten te zien. Sommigen kwamen helemaal uit Emmen. Een eer, maar tegelijk maakte me dat natuurlijk ook wat nerveus. Zij kennen me van Oscar en Oma Rozerood en Zij zagen Oorlog, twee voorstellingen die ik tientallen keren speelde voordat ze die zagen. Nu zaten ze bij “de allereerste” TAPAS en spookte het door mijn hoofd hoe ze dat zouden ervaren.
Iedere live-voorstelling is bijzonder, want met elkaar beleef je iets dat in die setting nooit meer terug komt. Het is een uniek moment, waarin je elkaar voor even tegenkomt. Een momentopname, maar tegelijk is het een ervaring voor de eeuwigheid.
En dat op een zondagmiddag in de mooiste stad van Nederland. Het was me een waar genoegen. Dank jullie wel.
