Het blijft toch je kind heh
Al vroeg was ik op straat. Poolse liederen op m’n oortjes en rennen. Ik genoot van iedere stap en kwam een uur later voldaan thuis.
Daarna wandelden we op ons gemak de stad in om een Wit-Russische vriend te bezoeken. Hij is gevlucht naar Polen en woont er maar wat graag. Ik geef hem geen ongelijk, want het is een heerlijk land om te wonen (maar om begrijpelijke redenen wel zwaar xenofobisch richting Russen). We dronken koffie. Hij had warme chocolade met vruchten.
Aan een tafeltje achter me hoorde ik mensen in gesprek. Zij sprak Pools, hij Oekraïens. Buurtalen die veel klanken delen, zoals het Nederlands en Duits.
“Hoe is het met je zoon,” sprak ze zacht.
- “Goed, dank je. Gezond, gewoon aan het werk.”
“Niet in het leger?”
- “Nee, daar betalen we voor.
“Veel?”
- “Och, het is mijn enige kind.”
“Hoeveel betaal je?”
- “475 Euro … per maand.”
“Oh! Al lang?”
- “Bijna 11 duizend euro.”
“Aan wie? De overheid?”
- “Aan iemand wiens business het is om dat met de overheid te regelen.”
“Zijn business?”
- “Ja, wat moet ik anders?!”
“Een corrupte ambtenaar?”
- “Nou, ik zie het meer als iemand met een oplossing.”
“Oh zo.”
- “Nog thee?”
“Lekker!”