Nog niet zolang geleden was ik dichtgeslagen na zo’n vraag. Dan had ik om het antwoord heen gedraaid, of een elegante uitvlucht gezocht. Zoals die keer in 2022, toen Frénk van der Linden hem stelde op Radio 1. Wat lachten we om mijn zoekende en eerlijke antwoord, dat hij handig gebruikte als bruggetje naar een ander thema waar ik me prettiger bij voelde. Maar sindsdien is er veel gebeurd en heb ik nog meer geleerd. Dus hoorde ik mezelf antwoorden: “Sinds 7 oktober ben ik drukker met die Joodse bloedlijn. Waar ik kom bezoek ik Joodse buurten en synagoges. Dan loop ik door wijken die ooit bruisden van Joods leven en dan denk ik na over de vernietiging ervan. En over hoe dat begon. En thuis vieren we feesten zoals Pesach en Chanoeka, zoals we dat ook doen met Sinterklaas en Kerstmis.”
“Ja, dat snap ik wel. Mooi hoor.”
Dat positieve antwoord van mijn gesprekspartner overviel me, want in mijn culturele vakgebied moet ik doorgaans rekening houden met vijandigheid. In het beste geval valt het gesprek dan dood, in het slechtste geval word ik door iemand die slecht geïnformeerd is verantwoordelijk gehouden voor alles wat er rond Israël gebeurt. Ik vind dat gek, want we sluiten ook niet alles Moslims op als een Islamiet ergens iemand aanvalt. Maar inmiddels ben ik wel aan de vijandigheid gewend. Nu voelde ik de opluchting door mijn bloedvaten trekken, want voor het eerst maakte ik mee dat er een normaal gesprek volgde op een eerlijk antwoord van mijn kant.