Over die schoolvoorstelling

Vier jaar kostte het me om mijn voorstelling over vrijheid en gelijkwaardigheid voor jongeren te maken. Niet doorlopend, want daar is de doelgroep me veel te moeilijk voor. Ik speelde talloze try outs, zowel voor jeugd als voor (jong)volwassenen. Ook voor schoolgangers en kinderen die alternatief onderwijs krijgen. Soms probeerde ik één dingetje, soms een hele nieuwe verhaallijn. Een enkele keer veranderde ik alleen de titel. Ook experimenteerde ik met andere liederen, of wisselde ik instrumenten. Veel mensen, en mijn impresario, hielpen me de vertelvorm en het taalgebruik goed te krijgen. Eind juli speelde ik de definitieve versie voor het eerst integraal, dat was op mijn eigen verjaardag, in mijn eigen theatertje, een prachtig cadeau.

Daarna volgden de fotoshoots voor posters, folders en theatergidsen. En promofilms en interviews. Van dat werk ben ik geen liefhebber, maar ik snap dat het noodzakelijk is. Ik rende van hot naar her en probeerde iedereen ter wille te zijn.

Dan gaan anderen met mijn werk aan de gang voor de promotie en moet bij mij de knop om. Dat is een gekke gewaarwording. Het voelt alsof je een kind in de steek laat. Maar ik moest repeteren voor andere voorstellingen. Achterstand wegwerken. En muzieklessen volgen voor de accordeon. Dan waren er nog wat korte films en moest Ik een voice-over inspreken voor een documentaire. De voorstelling die vier jaar vaak bepalend was voor mij agenda, was plotseling even helemaal weg.

Tot vrijdag 28 augustus 2026. Om iets over 12 kreeg ik bericht van de eerste boeking en een half uur later volgde de tweede. Daarna gevolgd door een gemeente met een serie voorstellingen voor de leerlijn Vrijheid in 2027.

Het is een machtig proces, met ups en downs. Ik geniet er intens van, maar zal er tegelijk nooit aan wennen.