“Mijn oma maakte ook borsjt voor me. En … en … ik vond het heel fijn om mijn eigen taal weer eens te horen.”

Ze sprak zacht, in accentloos Nederlands, maar heel bescheiden. Ze koos de woorden heel zorgvuldig. De toonzetting verraadde enige emotie. Met “mijn eigen taal” refereerde ze aan een gedicht van Aleksandr Poesjkin, waarvan ik twee zinnen in het Russisch deed, omdat de schoonheid van deze woordkunstenaar niet in een andere taal te vangen is. Haar reactie daarop ontroerde me.

Ze is een jaar of 11, want ze zit in Nederland in groep 8 van de basisschool. Samen met haar klasgenoten, en met nog een andere klas, bezocht ze mijn voorstelling “Van Borsjt tot Pindakaas” in Theater de Garage in Venlo. Na afloop spraken we uitgebreid na. Er waren veel reacties, maar deze stak er voor mij bovenuit, omdat ik hem niet verwacht had en hij me aan vroeger deed denken.

Dat meisje zit hier als Russische vluchteling, maar mist haar oma en wie weet welke familie nog meer. Op straat kan ze haar moedertaal niet spreken, omdat die door veel mensen geassocieerd wordt met het Russisch regime. Daar heeft ze vast niets mee te maken, maar het gedrag daarvan kost haar wel een deel van haar identiteit. Om moeilijke discussies te voorkomen, verstopt ze zich daarom in de Nederlandse taal, zoals ik me vroeger verstopte de achternaam van mij vader.

Van Borsjt tot Pindakaas is een schoolvoorstelling over migratie en identiteit, over Oost-Europeses - en Joodse Cultuur en over diversiteit. Leeftijd: 9+, 40 minuten.

Boekingen: Het Verteltheater. --> 030 272 3022 / info@verteltheater.nl