Mengelmoes

Ontbijt met mijn moeder. Ze is 80. We zitten in een hip restaurant in Haifa. Het is hier druk en levendig. Ik zie Druzen, Moslims en Joden. Alles zit door elkaar. Ze eten, praten en lachen. Het restaurant speelt Arabische muziek. Het zijn barre tijden, maar het glas is altijd half vol.

Het is de laatste keer dat ik mijn moeder dit jaar bezoek, want mijn overvolle agenda laat geen ruimte voor een reis die minimaal een week duurt. En korter ga ik niet, want vliegen vind ik teveel gedoe voor een bezoekje van 2-3 dagen. En andersom staat haar leeftijd een bezoek aan Nederland in de weg. Zeker in de winter, wanneer het glad en guur kan zijn. En dus genieten we van de paar dagen dat we samen zijn.

Met haar werk ik hier trouwens aan liederen voor twee theatershows, waarvan één speciaal voor jeugd tussen 9 en 15 jaar. Dat zijn Nederlandstalige liederen, voor kleinkunstvoorstellingen. Mijn moeder is componist, die bovendien veel instrumenten beheerst. Ze is klassiek opgeleid in Leningrad (nu Sint-Petersburg) en haar muzikale diepgang staat een vlotte samenwerking op “Nederlands kleinkunst-genre” nog weleens in de weg, en dat leidt snel tot wat spanningen in de samenwerking.

Mijn liederen zijn niet pretentieus, maar behandelen wel alledaagse (grote) thema’s. Het is niet eenvoudig om daar een goede melodie in te krijgen die ruimte laat voor een grap die je aan het denken kan zetten. Zeker niet als je muzikale uitgangspunt een klassieke opleiding is. Maar ondanks - of dankzij? - de spanning slaan we ons er altijd wel doorheen.

Dit nieuwe lied gaat over de mengelmoes die we allemaal zijn. Als een soep: 80% water, rijk gemaakt met lokale ingrediënten en (hippe) invloeden van buitenaf. Gelijk dat drankje bij mijn ontbijt: een matcha met framboos en dadelsuiker, geserveerd in een Israëlisch restaurant door een serveerster van Ethiopische komaf.