Een hele goede morgen
Gisteren was ik heel laat terug van repetities voor mijn rol in “de dood van de Handelsreiziger”. Ik speel daarin Linda, de vrouw van de verkoper Willy. Hij gelooft in de mythe van materieel bezit en richt met blinde ambitie uiteindelijk zijn familie ten gronde. Het stuk is een aanklacht tegen de destructieve aard van het naleven van financieel succes.
Mijn man had me opgepikt en eenmaal thuis maakte ik thee. Dat doen we altijd, ook al is het - zoals in dit geval - 2 uur in de nacht. Op de bank bespraken we de voortgang van mijn werk in het stuk, inclusief de samenwerking met de regisseur. En we maakten planningen, terwijl we met één oog de actualiteiten doornamen. Het laatste nieuws over de verkiezingen in de Verenigde Staten was niet verrassend. De berichten over de golf-regio gaven meer hoop, want Trump meldde goede gesprekken met vertegenwoordigers van het Iraanse regime. Vrede was dichtbij. De nieuws-feed vertelde een ander verhaal. Het Iraanse leger stelde dat ze diverse Amerikaanse drones had beschoten boven de straat van Hormuz. Ze hadden er één of twee neergehaald. Eerder had Iran al een paar tankers aangevallen. Even later waren er meldingen van zware explosies op het Iraanse eiland Qeshm en rond de kuststad Bandar Lengeh. “Reden voor de oliebedrijven om de diesel duurder te maken”, mopperde mijn man. Daarna maakten we samen onze actielijstjes af, want het geheim van een goed huwelijk is communicatie, zullen we maar zeggen.
Na een relatief korte nacht wachtte de filterkoffie van vers gebrande bonen uit Rwanda. En het nieuws. Ik scande alleen de koppen: uitstel Box 3, Russische aanvallen in Oekraïne, een schietpartij op de Westbank en het risico van de te kleine Europese gasvoorraad. En meer meldingen over een aansluitingsstop op stroomnetten in delen van Nederland. Niets over Iran. Ik vroeg het mijn man die wat in de keuken rommelde. “Nee niets in de reguliere media, wel verdrietige berichten over Deep Purple. Ze cancellen hun Europese tour wegens gezondheidsproblemen van hun 81-jarige zanger.”
Op zo’n moment realiseer ik me weer de luxe van leven in Nederland. Wij kunnen ons druk maken over de gezondheid van een zanger, of de bokswedstrijd van het vriendje van Jutta Leerdam op Kerstavond. Dat nieuws verdringt het geweld in de golf van Hormuz, de honger in Soedan en de moord op Christenen in Nigeria. Het is een vorm van collectief zelfbedrog. Gevoerd door de selectiviteit van de media stoppen we watgraag onze kop in het zand. Net als mijn tegenspeler Willy in de Dood van de Handelsreiziger laven we ons aan de Amerikaanse droom en daarom genieten we deze ochtend van bijna theezachte koffie, lekker fris door de tonen van bessen en citrus.