In de Sovjet-Unie leerde de communistische partij mij dat homoseksualiteit een ziekte is, waarvoor je behandeld moest worden. Homoseksualiteit was ook een misdaad. Joden hadden het niet makkelijk in die socialistische heilstaat, maar voor homoseksuelen waren er strafkampen en daar werden ze gruwelijk behandeld. Toen ik het land ontvluchtte wist ik niet beter dan dat homo’s zieke mensen waren.
In Tel Aviv zag ik mannen hand in hand lopen en vrouwen elkaar zoenen. Gewoon op straat en niemand die het raar vond. Het zorgde voor totale kortsluiting bij me.
Toen ik even later in Amsterdam woonde (begin jaren ‘90) zag ik dezelfde taferelen en had ik dezelfde reactie. Het duurde vele jaren voordat ik begreep hoe normaal homoseksualiteit is.
Hans Klok heeft helemaal gelijk. Maar als je het jarenlang door een autoriteit opgelegd krijgt hoe iets in elkaar zit, dan leer je dat met een inburgeringscursusje niet zo 1-2-3 af. En ik denk dat heel veel mensen dat proces onderschatten. Nu schaam ik me nog altijd voor mijn gedachten en vooroordelen van toen.