Vandaag acht keer Van Borsjt tot Pindakaas

Vandaag speel ik acht keer mijn schoolvoorstelling Van Borsjt tot Pindakaas. Da’s dus 8 maal 40 minuten. Dat is fysiek hard werk, vooral om iedere voorstelling even spontaan te houden. Maar tegelijk is het mijn professie en op één locatie, dus in die hoedanigheid niet heel bijzonder.

In theaters en op festivals speel ik regelmatig twee of drie lange voorstellingen op dezelfde dag. En dan heb ik het bijvoorbeeld over twee keer Oscar en Oma Rozerood, een solovoorstelling die 120 minuten duurt (exclusief pauze) en waarin ik tien rollen speel. Maar ik speel ook gemixed, dus in de middag Arum dem Fayer of Oscar en Oma Rozerood en dan 's-avonds Zij zagen Oorlog. Het is pittig, maar ik geniet daar wel van.

Heel zwaar was de periode toen het land op last van de overheid op slot ging. Geen theater open en een murw geslagen bevolking. Toen konden we geen buurthuis of theater porren om te onderzoeken hoe we alsnog zouden kunnen spelen. En logisch ook, want daar hingen best stevige boetes aan. Die ene keer dat we een theater vonden dat tot een experiment bereid was, moesten we schriftelijk garanderen dat we de boete zouden betalen.

Ja, dat waren tijden.

Toen speelden we vaak in de openlucht en semi-openlucht. Bij iemand onder een afdak of in een schuur. Daar bouwden we een klein theatertje (zoals in de film), zonder crew, want niet toegestaan binnen de regels. Eén keer moesten we een voorstelling op het laatste moment afzeggen. Dat was in de winter toen de temperatuur op het allerlaatste moment naar -4 dook en met een stevige oostenwind nog kouder zou aanvoelen. De gastvrouw was begrijpelijk enorm teleurgesteld, maar het was gewoon niet verantwoord om bij die temperatuur op blote voeten op betontegels te spelen. Ja, in die tijd was het vaak echt afzien en dan viel ik regelmatig op de terugweg in slaap. Maar ergens is het ook een luxe-probleem, want er vielen geen mortiergranaten.

Toch?

Ook voor 2027 heb ik een aantal festivals voor de boeg, waar ik gedurende een paar dagen een kwartet voorstellingen speel. Ook speel ik veel voorstellingen voor jongeren. En dat in wisselende opzet, omdat thema’s of zwaartepunten per dag veranderen. Bijkomende uitdaging is dat twee van die vier voorstellingen nieuw zijn.

Maar het is wat ik het allerliefste doe. Waar ik graag voor opsta. Waar ik met alle plezier mijn nachtrust voor inlever, behalve dus op de terugreis.